Verklausir á slysstað

Mikið er ég feginn að hafa aðeins einu sinni kosið Framsóknarflokkinn. Þau mistök byggðust á þeirri tálsýn að flokkurinn ætti framtíðina fyrir sér. Það reyndist rangt. Framsókn á einungis fortíðina framundan enda hófst gærdagurinn strax og Framsókn komst til valda að nýju fyrir tveimur árum. Þá var kominn þar til forystu arftaki Jónasar frá Hriflu, þykka “karlabarnið” úr Breiðholtinu sem vill ljúka því verki sem Jónas hóf og gat ekki klárað, allt í anda sveitarómantíkur liðinnar aldar.

Flokksþingi Framsóknar er lokið. Það minnti helst á heyhlöðu eftir harðan vetur. Ályktun þingsins er eins og skrifuð fyrir sauðfé. “Hin leiðin” sem Framsókn hefur valið er ekkert annað en leiðin inn í þriðja heiminn.

Formaður flokksins nefndi Evrópumálin ekkert í setningarræðu sinni, rétt eins og þau hafi verið afgreidd með misheppnuðu bréfi utanríkisráðherra til ESB. Bréfi sem enginn skilur, hvorki Gunnar Bragi, aðrir stjórnarsinnar, stjórnarandstaðan eða ESB. Evrópumálin eru grundvallarmál sem munu skipta sköpum á Íslandi. Framsókn er úr leik í umræðu um þau mál og mun því ekki skipta neinu í stjórnmálaumræðu næstu ára, eins og reyndar er þegar staðfest með gengishruni flokksins í skoðanakönnunum. Flokkur með 10% fylgi er úr leik.

Ferill ríkisstjórnar Jóhönnu Sigurðardóttur var slys. Þegar björgunarliðið undir forystu Sigmundar og Bjarna Ben kom á slysstað var ófagurt um að litast. Þá voru höfð uppi stór orð um að nú þyrfti að láta hendur standa fram úr ermum. Björgunarliðið er enn á slysstað en hefur nær ekkert aðhafst. Þó hagvöxtur hafi aukist og atvinnuleysi minnkað, þá er það ekki vegna verka ríkisstjórnarinnar – enda er hún að mestu verklaus – heldur vegna uppgangs í ferðaþjónustu og sjávarútvegi.

Sumarið 2013 var lag til að breyta um stefnu og hefja allsherjar endurreisn eftir feril fyrri stjórnar. Þegar Jóhanna Sigurðardóttir kvaddi hélt hún því fram að ný ríkisstjórn tæki við góðu búi. Það sýndi að hún er ekki alveg húmorlaus, þrátt fyrir allt. Endurreisn átti auðvitað að vera helsta viðfangsefni nýrrar stjórnar. Ekki bara að endurreisa efnahagslíf þjóðarinnar, heldur einnig að freista þess að endurreisa virðingu Alþingis og trú á getu stjórnmálamanna til að leiða þjóðina fram á veginn. Ekkert hefur því miður orðið af umræddri endurreisn.

Nú lofar Sjálfstæðisflokkurinn niðurgreiddu rafmagni til húshitunar í Vestmannaeyjum og víðar. Framsókn boðar hreppaflutninga á ríkisstarfsmönnum norður í land. Hann vill einnig breyta Landsbankanum í “samfélagsbanka” og gera þessa dýrmætu eign ríkissjóðs þar með verðlausa. Og svo á að skipta um nafn á gjaldeyrishöftunum.

Maður veltir því fyrir sér hvort verið sé að undirbúa tangarsókn gegn kjósendum og boða kosningar á næstunni okkur öllum að óvörum. Getur verið að það eigi að ná í nokkur hundruð milljarða úr þrotabúunum, deila þeim hratt og örugglega út til kjósenda, einkum þó á landsbyggðinni, og boða svo til kosninga þar sem núverandi ríkisstjórn reyndi að fá endurnýjað umboð til einkennilegrar vegferðar sinnar og spyrja kjósendur um leið: Viltu nokkuð ganga í ESB?

Þetta gæti verið snjall pólitískur leikur sem kæmi eins og þruma úr heiðskíru lofti. Til þess að leika snjalla pólitíska leiki þarf hugaða stjórnmálamenn með víða sýn.

En því miður fyrir Framsókn og Sjálfstæðisflokkinn og sem betur fer fyrir alla hina: Sigmundur Davíð og Bjarni Ben eru hvorki hugaðir né snjallir.