Nokkrir stjórnendur ALMC, gamla Straums-Burðaráss fjárfestingabanka, hafa nú skipt á milli sín bónusgreiðslum sem nema 3,3 milljörðum króna. Greiðslurnar fara fyrir brjóstið á mörgum Íslendingnum, og varla nema von. Það er mjög á skjön við allt að bankamenn í gjaldþrota banka greiði sér milljarða í bónusa í samfélagi sem ekki er búið að rétta úr kútnum eftir allsherjar fjármála- og bankahrun.
Stöðugleikaframlag ALMC vegna samkomulags slitabúa og annarra fallinna fjármálafyrirtækja við íslenska ríkið mun nema um 5 milljörðum króna samtals. Stöðugleikaskattur hefði hins vegar getað kostað ALMC tugi milljarða.
Bónusgreiðslurnar eru sagðar vera metnar sem hluti stöðugleikaframlagsins – og þá bróðurpartur þess þar sem bónusarnir eru 3,3 milljarðar en allt stöðugleikaframlag bankans heilir 5 milljarðar. Þetta er svo sem í takti við að allur kostnaður slitastjórna allra bankanna frá upphafi, ofurlaun slitastjórnarmanna og annar kostnaður, var talinn til stöðugleikaframlags þeirra.
Í þessu ljósi er freistandi að líta á milljarðabónusinn í gamla Straumi sem umbun til stjórnenda hans fyrir að hafa lagt sitt af mörkum til að ná samkomulagi við íslenska ríkið, sem sparaði bankanum tugi milljarða. Þeir fjármunir renna nú til eigenda ALMC en ekki íslenskra skattgreiðenda. Ætli samningamenn Íslands hafi verið algerlega „grandalausir“ rétt eins og stjórnendur Landsbankans þegar þeir seldu Borgun?
Það er spurning með að leggja hvalrekaskatt á stjórnendurna sem fengu milljarðana? Þá er átt við bæði stjórnendur ALMC og Borgunar.
