Það er eitthvað óumræðilega heimilislegt að verða sér úti um hæfilega garmaðan plötuspilara fyrir slikk á nytjamarkaði og koma honum fyrir í betri horninu á heimilinu og setja kannski gamla dýrgripinn á fóninn. Má svo sem vera hvaða plata sem er sem ættuð er úr gúmmískógunum, en plötuspilari skal það vera; það er einhvern hljóm og són að hafa þaðan sem gerir það aftur eftirsóknarvert að hlusta á tónlist og njóta hennar til fulls. Þetta er eins og munurinn á sígarettu og pípu; vindlinginn kveikir maður ósjálfrátt í en í pípuna treður maður af íhygli og vandvirkni og nýtur hennar sem handverks og sköpunar.
Nýjast
