Ýmis orð eins og ,,fjölbreyttari úrræði í heilsugæslu“ eru notuð í dag til að liðka til fyrir einkavæðingu í heilbrigðisþjónustu. Þetta hljómar oft mjög mjúkt og lipurt. En ef við ætlum að taka stefnuna vestur og horfa til Bandaríkjanna frekar en til norræns velferðarsamfélags verður veröld okkar harðari og ruglingslegri.
Nýlega gerðist það að Íslendingur, búsettur í Bandaríkjunum, meiddist á fæti. Hann var sendur á spítala og settur þar í röntkenmyndatöku og deyfingu. Svo var hann sendur heim með hækjur og spelkur. Reyndar hafði hann ekkert við hækjurnar og spelkurnar að gera og voru þær hreinlega óþarfar. Hins vegar var ekki hægt að skila þeim því um leið og þær voru teknar úr plastinu var sjúklingurinn búinn að kaupa hjálpartækin, án þess að hafa óskað eftir þeim. Svo kom reikningurinn kr. 140.þúsund. Og þá er eins gott að hafa tryggingar í lagi. Þær duga þó alls ekki alltaf til.
Bandarísk millistéttarfjölskylda sem ég þekki segir að flókin tryggingamálin í heilbrigðiskerfinu valdi migreni og séu hreinlega heilsuspillandi.
Konan fór á sjúkrahús nýlega og var rukkuð um 100 dollara fyrir 4 ibufen verkjatöflur. 25 dollara fyrir stykkið. Þetta fæst fyrir lítinn pening í hverju apóteki.
Veikt fólk á sjúkrahúsi tekur oft því sem að því er rétt og treystir á að heilbrigðisstarfsmenn séu ekki að senda fólk í óþarfa meðferðir, skoðanir, lyfjagjafir eða að pranga inn á sjúklinga hjálpartækjum eins og hækjum og spelkum ef ekki er þörf á.
En þegar varan er heilbrigðisþjónusta og viðskiptavinurinn er sjúklingur getur þetta hins vegar vel gerst. Það er reynt að selja eins mikið af vörunni og hægt er. Svo er bara vonað að tryggingar fólks dugi.
En er ekki veröldin bara nógu flókin eins og hún er? Er ekki nóg að borga skatta, á það ekki að tryggja okkur eðlilega heilsugæslu, hvorki of né van?
Það er nógu flókið að komast í gegnum verðfrumskóga símafyrirtækja. Þurfum við nokkuð á því að halda að flækja heilbrigðiskerfið enn frekar með aukinni einkavæðingu?
Kær kveðja,
Sirrý
