Niðurstöður gærdagsins voru flestum mikil vonbrigði. Ríkisstjórnin er stórlöskuð og sú breyting sem ríkisstjórnarflokkarnir urðu á endanum ásáttir um virðist vera fullkomið klúður.
Nýi forsætisráðherrann er sá samflokksmaður Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar sem varði hann hvað ákafast og taldi engin hans orð og athafnir gagnrýniverð. Maðurinn sem réttlætti aflandsbúskap forsætisráðherrans með þeim orðum að það væri svo flókið að eiga peninga á Íslandi skal vera andlit siðbótar Sjálfstæðis- og Framsóknarflokks. Æ, æ.
Hvað munu almennir sjálfstæðismenn segja um þá ákvörðun formanns flokksins þeirra að setja flokkinn í ríkisstjórn undir forsæti manns, sem greiddi atkvæði með því að leiða Geir H. Haarde fyrir Landsdóm?
Bjarni Benediktsson hefur frá því hann sá sér fært að koma úr löngu páskafríi sínu komið vel fyrir í fjölmiðlum – þangað til í gærkvöldi. Einhvern veginn fékk maður á tilfinninguna að Bjarni skynjaði að niðurstaðan væri ekki gæfuleg, hvorki fyrir hann né flokkinn hans. Bjarni virðist vera kominn í þá stöðu að engu máli skiptir hvað hann segir eða gerir. Óþolið gagnvart honum virðist djúpstætt. Hann veit það sjálfur.
Erfitt er að túlka tillögu innkomu Lilju Alfreðsdóttur í ríkisstjórn öðru vísi en sem hefnd Sigmundar Davíðs gagnvart eigin þingflokki. Lilja er talin handgengin honum og með henni er gróflega gengið framhjá þingflokknum. Þetta mun ala á úlfúð. Þá er það venjan, þegar utanþingsráðherrar eru fengnir til starfa, að það sé á grundvelli sérþekkingar. Sérþekking Lilju virðist ekki sniðin að neinu ráðuneyti sem framsóknarmenn fara með.
Það er fráleitt að kjósa til þings í október. Í byrjun október á að leggja fram fjárlagafrumvarp og ljóst er að mikil hætta er á að fjárlög næsta árs verði hrákasmíð, unnin í tímahraki.
En hver er tilgangurinn með því að halda stjórnarsamstarfinu áfram um sinn og kjósa eftir nokkra mánuði? Væntanlega að ná betri niðurstöðu í október en fengist nú í maí.
Ekki er líklegt að lending gærdagsins færi ríkisstjórnarflokkunum vopn í hendur. Nýi forsætisráðherrann er ekki sterkur þó að óneitanlega hljóti nánast hver sem er að vera framför frá Sigmundi Davíð.
Aflandstengingin loðir enn við ríkisstjórnina á meðan fjármála- og innanríkisráðherra eiga þar sæti. Líklegt er að óþol kjósenda gagnvart ríkisstjórnarflokkunum aukist bara eftir því sem líður á árið og þá sérstaklega ef væntanlegar upplýsingar um 600 aflandsgreifa leiða í ljós að í þeim hópi séu mikil tengsl við flokkana eða bakhjarla þeirra.
Skynsamlegt hefði verið fyrir báða flokka að stokka vel upp í ráðherraliði sínu og mynda stjórn undir forsæti Einars K. Guðfinnssonar, forseta Alþingis. Hann nýtur virðingar í öllum flokkum og væri vel til þess fallinn að bregða betra ljósi á starfstjórn fram á næsta ár.
Bæði Bjarni Benediktsson og Ólöf Nordal hefðu átt að víkja úr ríkisstjórn og ekki setjast aftur í ráðherrastól fyrr þegar og ef alþingiskosningar færa þeim nýtt umboð.
Fólk hlýtur að spyrja sig hvers vegna ríghaldið er í ráðherrastólana? Það viðrar vel til mótmæla á sólríkum og hlýjum vordegi.
