Í Austurstræti í Reykjavík ætla flestir bankaráðsmenn Landsbankans að láta af störfum á aðalfundi bankans 14. apríl næstkomandi. Þetta þykir ekki tíðindum sæta því mönnum er ljóst að Bankasýslu ríkisins er nauðugur einn kostur að reka allt bankaráðið fyrir ýmsar sakir. Það sætir hins vegar tíðindum að bankaráðsmennirnir segjast hætta vegna þess að Bankasýslan, sem kemur fram fyrir hönd eigenda bankans, okkar Íslendinga, hafi farið út fyrir öll siðleg og lögleg mörk með því að hafa skoðun á athöfnum og verkum stjórnenda bankans og bankaráðsins sjálfs. Maður veit bara ekki hvort maður á að hlæja eða gráta.
Á sama stað gefur Steinþór Pálsson, fráfarandi bankastjóri, út yfirlýsingu um að stjórnun bankans verði óbreytt og hann hyggist áfram stjórna honum. Í hans sporum myndi ég nú samt hringja í Kassagerðina og leggja inn pöntun, svona til öryggis. Væntanlega felst í þessum orðum bankastjórans ásetningur um að bankinn haldi áfram að útbýta eignum á gjafprís til valinna vina jafnframt því sem lykilmenn bankans gangi áfram fram með ruddaskap, skjalafalsi og annarri lögleysu til að hirða eignir af viðskiptavinum hans, setja þá út á götu og keyra í gjaldþrot. Það er kannski ekki nóg fyrir þetta fólk að þegar eru nokkur dæmi um viðskiptavini sem hafa svipt sig lífi eftir miskunnarlausa framgöngu fulltrúa Landsbankans, jafnvel á grundvelli ólöglegra lána.
Þegar ofangreint er lagt saman verður vart dregin önnur ályktun en sú að bankaráðið sé fullkomlega samsekt bankastjóranum og öðrum stjórnendum bankans í allri framgöngu við uppgjör skuldamála viðskiptavina bankans og ráðstöfun eigna, m.a. Borgunarhlutarins, og treysti sér af þeim sökum ekki til að reka bankastjórann. Steinþór hafi einfaldlega of mikið á bankaráðið. Enginn efast um að bankaráðsformaðurinn myndi í einni andrá reka bankastjórann ef hann teldi það í þágu eigin hagsmuna.
Annars staðar í bænum var haldinn aðalfundur VÍS í gær. Stjórnarformaður félagsins hvatti til opinnar og upplýstrar umræðu um tryggingafélög og arðgreiðslur, því sú umræða hafi undanfarið byggst á vanþekkingu og rangfærslum. Hvar hefur stjórnarformaðurinn verið undanfarið? Þá nefndi stjórnarformaðurinn sérstaklega að VÍS hefði vel getað borgað hærri arð en þá 5 milljarða sem upphaflega stóð til að greiða. Ekki kom fram í máli stjórnarformannsins hvernig VÍS hefði hugsað sér að fjármagna arðgreiðslu umfram 5 milljarða í ljósi þess að félagið þurfti að slá dýrt lán til að eiga fyrir milljörðunum fimm.
Í Markaðinum í Fréttablaðinu í gær fjallaði Skjóðan um ofangreinda lántöku VÍS og vitnaði í fjárfestakynningu þar sem fram kom að verði tiltekin lækkun á verðbréfum neyðist félagið til að selja öll sín verðbréf og kaupa ríkissskuldabréf til að endurreisa gjaldþol. Benti Skjóðan á að erfitt gæti verið að selja verðbréf þegar þau hafa fallið mjög í verði og því kunni þessi endurreisnarleið VÍS að vera ófær. Skjóðan taldi fjármálaeftirlit sem ekki gerði athugasemd við slíkar sviðsmyndir hjá eftirlitsskyldu fjármálafyrirtæki vera gagnslaust.
Þetta fór eitthvað í taugarnar á FME inni við Höfðatorg, sem birti yfirlýsingu á heimasíðu sinni þar sem skrifum Skjóðunnar er harðlega mótmælt og fullyrt að þau séu uppfull af rangfærslum. FME lét mótmælin duga og ekki voru leiðréttar neinar rangfærslur Skjóðunnar. Kannski voru þær svo augljósar að ekki tók því að leiðrétta þær. En af hverju þá að birta sérstök mótmæli?
Í skrifstofu sinni við Lækjartorg situr forsætisráðherra með her arkitekta og hannar byggingar í 101 Reykjavík eins og enginn sé morgundagurinn. Hann er jafnvel farinn að skipta sér af í 210 Garðabæ. Milli þess sem hann segir arkitektum fyrir verkum segir hann þjóð sinni að ekki sé fáanleg betri mynt í gervallri veröld en hin áferðarfallega íslenska króna, sem dugi Íslendingum til allra hluta enda einstakt afbragð að öllu leyti.
Víkur nú sögunni til Tortóla á Bresku Jómfrúreyjum. Í litlu pósthólfi þar rúmast eignarhaldsfélag eiginkonu forsætisráðherrans, sem dásamar krónuna íslensku. Í eignarhaldsfélaginu rúmast föðurarfur eiginkonunnar, sem sérstaklega er passað upp á að innihaldi engar krónur heldur einungis evrur og dollara, að sögn til að alltaf sé hægt að hafa aðgang að arfinum hvar sem forsætisráðherrahjónin eru stödd í heiminum í það og það skiptið. Já, en er það ekki takmarkandi að sniðganga með öllu besta gjaldmiðil í heimi, íslensku krónuna? Veit eiginkona forsætisráðherra eitthvað sem hann ekki veit?
Sögusviðið getur hæglega færst til London. Þaðan var pósthólfið á Tortólu pantað og þar býr föðurbróðir fjármálaráðherra og passar upp á sína milljarða, sem væntanlega eru í sterlingspundum en ekki krónum enda væri hann tæplega Borgunarmaður fyrir öllum sínum fjárfestingum ef hann takmarkaði sig við íslensku krónuna.
Það er einfaldlega ekki hægt að skálda svona farsa. Hvað kemur næst?
