Það er ekkert ólöglegt við að eiga fjárfestingafélag sem skráð er í aflandsríki. Ýmsar ástæður geta verið fyrir því að fólk stofnar slík félög og ef ekki er um bein skattsvik að ræða er ekkert ólöglegt á ferð.
Þekktustu aflandsmiðstöðvar heims í dag eru m.a. Bresku Jómfrúreyjar, Seychelles eyjar, Kýpur, Malta, Gíbraltar og áþekk smáríki. Einnig eru yfirleitt talin til aflandsmiðstöðva ríki á borð við Bretland, Sviss og Lúxemborg. Í öllum þessum ríkjum er efnafólki og fjárfestum boðið upp á nafnleynd og hagstæða skattameðferð, ef yfirleitt er um skattheimtu að ræða. Í Bretlandi og Sviss geta efnaðir komist undan skattheimtu með því að gæta þess að dveljast ekki í landinu lengur en sex mánuði á hverju ári.
Af þessu leiðir að þeir sem setja upp fjárfestingafélög í skattaskjólum eru í langflestum tilfellum að koma sér undan skattgreiðslum til sinna heimalanda þó að slíkt eigi að sjálfsögðu ekki við um þá íslensku ráðherra sem notað hafa skattaskjól, eins og fram hefur komið. Íslensku ráðherrarnir voru ýmist skráðir eigendur aflandsfélaga fyrir mistök eða þeim eignuð félög sem þeir aldrei áttu eða þeir blekktir um heimilisfesti félaganna sem þeir áttu.
Sem fyrr segir er mjög algengt að eigendur aflandsfélaga noti þau til að lágmarka skattgreiðslur til heimalanda sinna. Þá er ekki einungis um að ræða eignar- eða tekjuskatta. Í nánast öllum tilvikum, þegar settir eru upp bankareikningar fyrir aflandsfélög í skattaskjólum, eru gefin út kreditkort fyrir eigendur félaganna og/eða fjölskyldur þeirra. Þetta eru alþjóðleg kreditkort sem eru skuldfærð á aflandsreikningana þannig að notkun þeirra kemur í raun hvergi fram svo fremi sem notendur gæta þess að nota þau eingöngu utan heimalanda sinna. Með þessu móti geta eigendur aflandsfélaga og handhafar kreditkorta frá slíkum félögum náð út fjármunum til einkaneyslu án þess að greiddir séu af henni skattar.
Reikna má með því að íslensk skattayfirvöld óski eftir heimild frá eigendum aflandsfélaga til að kanna útgefin kreditkort á vegum þeirra, hverjir hafa þau undir höndum og notkun þeirra. Varla munu íslenskir ráðherrar eða makar þeirra hafa neitt að fela í þeim efnum.
Það vekur athygli að aflandsreikningar íslenskra efnamanna voru aðallega opnaðir á árunum fyrir hrun þegar íslenskar skattareglur voru með þeim hagstæðustu í heimi fyrir efnafólk og fjárfesta. Það bendir til þess að markmiðið með stofnun slíkra félaga hafi ekki verið að koma sér undan skattgreiðslum, þó að auðvitað sé ekki víst að allir íslenskir aflandsfélagaeigendur hafi verið jafn heiðarlegir og skilvísir og ráðherrarnir þrír t.d. þegar kemur að notkun kreditkorta.
Ein helsta ástæðan fyrir því að flytja fjármuni frá Íslandi í aflandsfélag er vitanlega sú að í aflandsfélagi eru peningarnir geymdir í alþjóðlegri mynt en ekki íslensku krónunni. Þess vegna verða ráðherrarnir þrír, sem eru á lista yfir aflandsfjárfesta, að svara þeirri spurningu hvers vegna þeir vilja að íslenskur almenningur og íslenskt atvinnulíf búi við krónuhagkerfið, með öllum þeim aukakostnaði og höftum sem því fylgja, á sama tíma og þeir kjósa sjálfir að standa utan við krónuhagkerfið með sína peninga og fjölskyldna sinna. Þetta er stór spurning, sem kallar á skýr svör.
Þá kallar það einnig á frekari skýringar frá ráðherrum hví ekki var gerð grein fyrir aflandsfélögum þeirra í hagsmunaskráningu til Alþingis. Forsætisráðherra lét afmá nafn sitt af aflandsfélagi eiginkonu sinnar skömmu áður en hann hefði þurft að gera grein fyrir því sem nýkjörinn alþingismaður árið 2009. Er það ekki að fara á sveig við reglur? Látum þá liggja á milli hluta hvort staða konu hans sem erlendur kröfuhafi gömlu bankanna hafði áhrif á frammistöðu hans í samningum við kröfuhafa. Kom hann kannski ekkert nálægt þeim samningum?
