Ljóst er að ótrúleg hegðun Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar, fráfarandi forsætisráðherra, hefur stórskaðað báða ríkisstjórnarflokkana og dregið mjög úr líkum á að þeim takist að framlengja samstarf sitt eins og nú er stefnt að.
Hefði Sigmundur haft þá reisn að segja af sér strax á sunnudagskvöld hefði mögulega verið hægt að lappa upp á stjórnarsamstarfið. En álagið á hann var of mikið. Í örvæntingu brást dómgreind hans endanlega og sjónvarpsáhorfendur urðu vitni að því, sem einungis er hægt að lýsa sem einhvers konar harmleik í beinni útsendingu í sjónvarpi í gærdag.
Nú er komin upp sú staða að framsóknarmenn verða að stíga skrefið til fulls og virkja þær stofnanir flokksins sem þarf til að kjósa nýjan formann. Það gengur ekki að Sigmundur Davíð sé á sveimi í bakgrunni nýrrar ríkisstjórnar sem einhvers konar aftursætisbílstjóri.
Staða Bjarna Benediktssonar og Ólafar Nordal er einnig mjög þröng, ef ekki vonlaus, alla vega í svipinn. Þeirra tengsl við aflandsfélög eru ekki á nokkurn hátt sambærileg við stöðu Sigmundar Davíðs en það breytir ekki því að þau eru á aflandslistanum. Þeirra félög eru ekki starfandi en skýringar þeirra, alla vega Bjarna, hafa verið gagnrýndar.
Bjarni virðist skilja að hann er ekki í stöðu til að gera kröfu um forsætisráðuneytið við þessar aðstæður. Þegar rýnt er í niðurstöður skoðanakönnunar sem sýnir að 81 prósent kjósenda vill afsögn Sigmundar Davíðs og 69 prósent vill að Bjarni segi af sér er ljóst að vandi formanns Sjálfstæðisflokksins er djúpstæður og vafasamt að hann eigi annan kost en að víkja úr ríkisstjórn.
Stjórnarflokkarnir þurfa varla að eyða miklum tíma í að endurnýja stjórnarsáttmálann. Fyrir liggur hvaða mál á að leggja áherslu. Það er hins vegar útilokað að sjálfstæðismenn setjist í ríkisstjórn undir forsæti Sigurðar Inga Jóhannssonar, sem kaus með því að leiða Geir H. Haarde fyrir Landsdóm. Erfitt er að sjá sjálfstæðismenn samþykkja áframhaldandi stjórnarsamstarf nema forsætisráðuneytið komi í hlut þeirra.
Einar K. Guðfinnsson er eini maðurinn sem líklegt er að þingmenn beggja flokka samþykki sem næsta forsætisráðherra. Hann hefur notið trausts alls þingsins sem þingforseti og erfitt yrði fyrir stjórnarandstöðuna að setja sig upp á móti honum með sama hætti og hún gerir gagnvart Sigurði Inga, sem þykir hafa sett niður við gagnrýnislausa málsvörn fyrir aflandsbúskap Sigmundar Davíðs og eiginkonu.
Mótmælin í dag kunna að verða mælikvarði á reiði fólks gagnvart Bjarna og Ólöfu. Ljóst er að margir vilja virkja mótmælin, sem hófust vegna hneykslunar fólks á siðferðisbresti forsætisráðherra, til að veita ríkisstjórn Framsóknar- og Sjálfstæðisflokks pólitískt banasár. Í samtölum við fólk verður maður var við ört vaxandi óþol gagnvart því fólki, sem ætlar venjulegum Íslendingum að búa við alla ókosti krónunnar en setur sjálft sig og fjölskyldur sínar út fyrir þetta krónuhagkerfi sem gert hefur þúsundir Íslendinga eignalausa.
Mæti 500 manns í dag getur verið að það gangi upp að mynda nýja stjórn undir forsæti Einars K. Guðfinnssonar og jafnvel að Bjarni eigi sæti í þeirri ríkisstjórn. Ef hins vegar það mæta 5000 manns eða þaðan af fleiri er ljóst að ríkisstjórnarþátttöku Bjarna er lokið í bili og jafnvel hans pólitíska ferli. Þá getur líka verið orðið of seint að reyna að koma í veg fyrir að ríkisstjórnin hrökklist frá. Þá er boltinn hjá Ólafi Ragnari Grímssyni, sem var maður gærdagsins. Þá bíða menn spenntir eftir næstu leikjum.
