Breskir fjölmiðlar gerðu mikið með ræðu sem Tony Blair, fyrrum forsætisráðherra og leiðtogi Verkamannaflokksins, flutti í vikunni. Þar lýsti Blair yfir skilyrðislausum stuðningi við sinn gamla flokk og leiðtoga hans, Ed Miliband, í komandi kosningum. Áður höfðu borist fréttir af því að hann hefði látið jafnvirði 22ja milljóna króna renna í kosningasjóð flokksins. Hann munaði lítið um þá aura.
Það er hins vegar vafasamt að þessi stuðningur veiti flokknum mikið brautargengi. Nýlega kom út í Bretlandi bók sem heitir Blair Inc. – The Man Behind the Mask, eða Blair ehf. – Maðurinn á bak við grímuna.
Þetta er í stuttu máli saga um óforskammaðan og spilltan stjórnmálamann sem misnotar pólitíska stöðu sína og ítök til að hafa af því persónulega fjárhagslegan ávinning.
Þegar Blair lét af formlegri þátttöku í breskri pólitík 2007 hafði hann komið því svo fyrir að hann yrði ráðinn sem „friðarerindreki“ í Mið-Austurlöndum fyrir kvartettinn svokallaða, þ.e. Evrópusambandið, Sameinuðu þjóðirnar, Bandaríkin og Rússland. Það fer afar lítið fyrir árangri Blair í friðarumleitunum en þeim mun betur hefur honum tekist að misnota aðstöðu sína til að græða peninga á þessum árum sem „friðarerindreki“. Nánar tiltekið a.m.k. 80 milljónir punda, eða meira en 16 milljarða króna.
Þessum góða árangri fyrir sjálfan sig hefur hann ekki síst náð með því að nota stöðu sína sem „friðarerindreki“ til að koma sér í persónuleg kynni og jafnvel vinfengi við alla ríkustu og ógeðfelldustu emíra og einræðisherra á þessu svæði. Síðan hefur hann beinlínis selt viðskiptajöfrum á Vesturlöndum aðgang að þessum nýju „vinum“ sínum fyrir ógrynni fjár. Sem sagt: auðjöfur í Bretlandi vill t.d. fá að byggja hótel í einhverju olíuríkinu við Persaflóa en til þess þarf hann leyfi hjá viðkomandi einræðisherra - en nær engu talsambandi við hann. Það eru milljón manns í biðröðinni. Þá talar hann við Blair sem tekur hann með sér á næsta „friðarfund“ með einræðisherranum og tryggir honum 10 mínútna samtal og þiggur fyrir það kannski 100 eða 500 milljónir. Smáaurar í hinu stóra samhengi. Þetta hefur gengið svo vel að Blair hefur fært út kvíarnar og er líka farinn að selja aðgang að forsetum Kasakstan og Burma, svo dæmi séu tekin.
Blair fann reyndar ekki upp þetta viðskiptamódel fyrir spillta stjórnmálamenn. Bent hefur verið á að auðveldasta leiðin að t.d. ráðmönnum í Kína sé einmitt í gegnum ráðamenn í þeim löndum sem Kínverjar vilja eiga vingott við. Og aðgöngumiði að kínverskum ráðamönnum er víst með þeim dýrustu í þessum bransa.
