Sjálfstæðisflokkurinn þorði ekki í vorkosningar þó þær hefðu trúlega skaðað aðra meira en þá. Bjarni Benediktsson er svo óöruggur um eigin hag að hann þorir engu. Ef staða hans væri ekki svona veik, þá hefði hann tekið af skarið og kýlt á kosningar í lok mai og komið andstæðingum flokksins í opna skjöldu. En hann hafði ekki kjark til þess að nýta dauðafærið. Bjarni brenndi af þessari vítaspyrnu.
Innan þingflokks sjálfstæðismanna var fólk sem vildi fara í kosningar strax og sá sóknarfæri í því, þar á meðal þingmenn úr kjördæmi Bjarna. Fram hefur komið opinberlega að Unnur Brá Konráðsdóttir vildi fara í kosningar strax en varð undir. Hún þorði að segja þetta hreint út í Kastljósi sjónvarps. Það bendir til þess að talsvert hafi verið tekist á í þingflokknum. Kjarkleysið varð þó ofan á. Hún vildi einnig að formaður og varaformaður flokksins færu frá. Hún mun væntanlega ekki uppskera mikið þakklæti frá þeim fyrir þá afstöðu.
Vorkosningar hefðu komið sér afar illa fyrir Samfylkinguna sem stendur í formannskosningum og átökum um forystu flokksins. Samfylkingin hefði verið í afleitri stöðu til að heyja kosningabaráttu í mai. Sama gildir um Pírata. Þeir viðurkenna að þeir eru ekki tilbúnir. Björt framtíð stendur tæpt og hefði ekki þolað kosningar í vor en gæti verið komin með sterkari stöðu næsta haust. Nýjir flokkar hefðu verið settir í mikinn vanda. Viðreisn hefur hagað öllum sínum undirbúningi þannig að kosið yrði í apríl 2017. Vorkosningar hefðu orðið þeim erfiðar en haustkosningar eru eins og sniðnar fyrir Viðreisn. Þá má gera ráð fyrir framboði eldri borgara en “Grái herinn” hefur verið að kanna undirtektir sem munu vera býsna góðar. Þá eru öfgahægrimenn að undirbúa framboð sem mun einungis taka fylgi frá Sjálfstæðisflokknum. Þar eru í forsvari Jón Magnússon og Gústaf Níelsson. Ætla má að aðrir öfgahægrimenn gangi til liðs við þá, menn eins og Hannes Hólmsteinn Gissurarson, Björn Bjarnason og Páll Vilhjálmsson, svo einhverjir séu nefndir.
Kosningar í mai hefðu losað Sjálfstæðisflokkinn við þann þunga kross að þurfa að fara í prófkjör. Allir hefðu skilið að enginn tími hefði verið fyrir prófkjör og því hefði þurft að stilla upp framboðslistum. Það hefði verið draumastaða fyrir forystuna sem hefði þá getað losað sig við ýmsa “drauga” sem ekki laða neitt fylgi að flokknum og skemma einungis fyrir. Unnt hefði verið að losna við nokkra af núverandi þingmönnum sem reynst hafa gagnslausir eða skaðlegir: Dæmi um það eru vitanlega Hanna Birna, Illugi Gunnarsson, Ásmundur Friðriksson, Elín Hirst, Ragnheiður Elín Árnadóttir, Birgir Ármannsson, Sigríður Andersen og Haraldur Benediktsson. Flokkurinn hefði getað losað sig við þessa þingmenn og rýmt til á framboðslistum fyrir nýtt og yngra fólk sem væntanlega væri með hreinan skjöld.
Allt bendir til að prófkjör verði haldin í haust með hefðbundnum hætti, miklum kostnaði og bræðravígum eins og venja er. Ekki er vitað til að neinir spennandi frambjóðendur hafi sýnt þvi áhuga að taka þátt í prófkjörum Sjálfstæðisflokksins að þessu sinni. Því má gera ráð fyrir að framboðslistar breytist ekki mikið og verði ámóta spennandi og verið hefur.
Ein meginástæðan fyrir því að Bjarni Benediktsson þorði ekki í vorkosningar með þeim augljósu kostum sem þeim hefðu fylgt fyrir flokk hans er sú að hann veit að hann er ekki laus við Tortólamálin. Talið er að fleira eigi eftir að koma upp sem varðar hann sjálfan og hans nánasta umhverfi. Þá er vitað að margir útgerðarmenn og fyrrverandi sægreifar sem seldu kvóta og hættu í útgerð eru á listunum yfir Tortólaviðskiptin. Þegar það kemur upp á yfirborðið má ætla að mikil reiði brjótist út í þjóðfélaginu. Kvótagreifar nýta sameiginlega auðlind þjóðarinnar fyrir allt of lágt afgjald. Komi það svo á daginn að þeir hafi farið með hagnaðinn í skattaskjól í stórum stíl, þá má ætla að mikill pólitískur hvellur verði. Sú bomba mun springa í andlitin á Sjálfstæðisflokknum og Framsókn sem hafa varið gjafakvótakerfið af mikilli hörku.
Þó Bjarni Benediktsson vilji fá meiri tíma til að þoka áfram uppgjörum við slitabú bankanna og til að taka einhver skref í átt að losun gjaldeyrishafta, þá er viðbúið að pólitískur ávinningur af því verði dýru verði keyptur. Framundan eru mikil átök á mörgum vígstöðvum og ekki síst innan stjórnarflokkanna sjálfra. Kraumandi óánægja er í Sjálfstæðisflokknum og stríðsástand ríkir í Framsókn. Það á bara eftir að stigmagnast þegar Sigmundur Davíð kemur til baka úr því fríi sem hann boðar nú, endurnærður og vopnaður nýjum samsæriskenningum um þá sem felldu hann af stalli. Þá mun reyna á Sigurð Inga Jóhannsson og aðra ráðherra Framsóknar hvort þeir láta það viðgangast að Sigmundur Davíð verði skuggastjórnandi eða yfirráðherra eins og hann ætlar sér greinilega.
Takist Sigmundi það þá verður rískisstjórn Sigurðar Inga væntanlega uppnefnd að verðleikum: RÍKISSTJÓRN BALDURS & KONNA.
