Síðla árs 2009 gerði indverskt félag Vindasúlum ehf, sem var í eigu feðganna Karls Steingrímssonar, kenndum við Pelsinn, og sonar hans Arons Karlssonar tilboð upp á 575 milljónir króna í fasteignina Skúlagötu 51. Fasteignin var veðsett fyrir rúman milljarð vegna lána í nokkrum bönkum. Bankarnir samþykktu söluna til indverska félagsins og felldu niður eftirstöðvar lánanna, án frekari skilyrða, að fjárhæð næstum 500 milljónir og því var gengið að tilboði Indverjanna.
Snemma árs 2010 var hins vegar gengið frá sölu á fasteigninni til kínverska sendiráðsins fyrir 875 milljónir króna. Í millitíðinni hafði fasteignin verið færð í annað félag í eigu sömu aðila, AK fasteignir. Bankarnir töldu sig hafa verið hlunnfarna og kærðu málið. Niðurstaða málsins varð sú að Aron hlaut dóm fyrir að hafa blekkt bankana og hagnast á því.
Tilgangur þessa pistils er ekki að fjalla um gamalt dómsmál heldur þau áhrif sem ofangreindir viðskiptagjörningar höfðu á stefnu banka varðandi ráðstöfun veðsettra eigna og eigin eigna.
Eftir að þetta mál kom upp hafa bankar sett klásúlur í alla samninga um niðurfellingar lána eða ráðstöfun eigna, sem tryggja bönkunum hlutdeild í hagnaði ef í ljós kemur innan tiltekins tíma að eignin sé meira virði en talið var við niðurfellingu lánanna eða ráðstöfun eignarinnar. Gjarnan er miðað við 5 ára tímabil.
Þessi klásúla er í daglegu tali nefnd Pelsákvæðið, með tilvísun til þess að seljendur Skúlagötu 51 tengdust Pelsinum. Síðan þá hefur það verið ófrávíkjanleg regla hjá bönkunum að setja Pelsákvæðið inn í alla sölusamninga, hvort sem um fasteignir eða félög var að ræða. Sérstaklega hefur verið talið mikilvægt að hafa sterkt Pelsákvæði inni í samningum þegar viðskiptin eru við eigendur eða stjórnendur í viðkomandi fyrirtækjum.
Ófrávíkjanleg regla nema þegar Landsbankinn seldi hlut sinn í Borgun. Það vekur athygli að um svipað leyti setti bankinn Pelsákvæði inn í söluna á hlut sínum í Valitor til Arion banka. Steinþór Pálsson og Tryggvi Pálsson, bankastjóri og stórnarformaður Landsbankans, þurfa að gefa skýringu á því af hverju Pelsákvæðið var ekki sett inn í Borgunarsöluna. Þótti það kannski óþarft þegar gerð voru viðskipti við trausta Borgunarmenn?
