Það er erfitt að ímynda sér öllu meiri siðferðislegan tvískinnung en felst í því að hætta að kaupa vörur frá Ísrael vegna mannréttindabrota þar í landi - en þiggja samt glaður og reifur og athugasemdalaust heimboð frá Kínverskum stjórnvöldum, sem flestum öðrum fremur þverbrjóta kerfisbundið mannréttindi á hverjum degi.
(Mórölsk tvöfeldni af þessu tagi er reyndar að verða einhverskonar vörumerki borgarsjórnarmeirihlutans í Reykjavík. Í kjarasamningum fyrir nokkrum misserum fylgdi þessi meirihluti þeirri stefnu annarra vinnuveitenda að laun venjulegs fólks mættu ekki hækka um meira en 3% en hækkuðu á sama tíma laun forstjóra Orkuveitunnar um nærri 90% - úr 1,3 milljónum króna á mánuði í 2,4!).
Þetta tvöfalda siðgæði er auðvitað miklu alvarlega en sá brjóstumkennanlegi klaufaskapur sem einkennir þessa ákvörðun - og er þó ærinn. Og málið versnaði enn þegar borgarstjórinn ætlaði að fara að laga það. Allt í einu byrjaði hann að halda því fram að þessi \\'sniðganga\'\' ætti bara við þau ísraelsku fyrirtæki sem starfrækt væru á hernumdu svæðunum. Þetta er einfaldlega rangt hjá borgarstjóranum. Hvorki í tillögunni né samþykktinni sjálfri er þessi greinarmunur gerður.
Við framkvæmd \'\'sniðgöngunnar\'\' verður auðvitað að fara eftir orðanna hljóðan í samþykktinni sjálfri en ekki einhverjum eftirátúlkunum borgarstjórans sem eiga sér enga stoð í raunveruleikanum.
Eina leiðin út úr þessu er að borgarstjórnin afnemi þessa ákvörðun með annarri samþykkt - og biðji síðan borgarbúa afsökunar á þessu aumkunarverða klúðri.
'
