Þjóðin horfði á forsætisráðherra sinn vandræðalegan á svip hugsa sig vandlega um. „Getur verið að hann viti eitthvað?“ gæti pólitískur leiðtogi íslensku þjóðarinnar hafa velt fyrir sér. „Nei, þetta er bara einhver Svíi. Hann veit ekki neitt. Ég ætla bara að ljúga að honum. Þetta reddast allt!“
Að fenginni niðurstöðu glimmti í létt glott hjá ráðherranum sem svo óð út í fenið. Nei, ég hef aldrei átt eða tengst aflandsfélagi nema kannski í gegnum fyrirtæki þar sem ég sat í stjórn eða kannski í gegnum verkalýðsfélög, sagði hann. Flestum varð strax ljóst að þarna sagði hann ósatt og næsta spurning tók af allan vafa um að það höfðu verið afdrifarík mistök hjá forsætisráðherranum að ljúga. Hann sökk bara dýpra og dýpra.
Sigmundur Davíð tafsaði og stamaði og gleymdi meira að segja menntaskólaenskunni sinni. Hann óð lengra og lengra út í fenið og endaði með því að strunsa út úr viðtalinu. Það verður viðfangsefni framtíðarinnar að ráða fram úr því hvers vegna hann þráaðist við í stað þess að segja af sér embætti þennan sama dag og viðtalið var tekið. Þegar hann byrjaði að ljúga var þetta búið spil. Nú hefur allur heimurinn horft á íslenska forsætisráðherrann ljúga og verða sjálfum sér og þjóð sinni til skammar.
Sigmundur Davíð kaus að etja fótgönguliðum sínum á foraðið með árásir á fréttastofu RÚV. Sjálfur talaði hann við aðra miðla en ekki RÚV. Hann vissi vel hvaða efni RÚV hafði undir höndum. Hvað hélt hann að kæmi út úr þessum leikfimiæfingum? Sagan sem þau hjón spunnu um aflandsfélagið, sem þau sannanlega áttu bæði þar til eftir að Sigmundur Davíð var kosinn á þing, er klén. Þegar raunveruleg saga þessa félags og fjárfestinga þess er skoðuð kemur í ljós að ekkert sem þau hjón hafa sagt um málið er satt, nema kannski það að eiginkonan efnaðist á því að heimta fyrirframgreiddan arf frá foreldrum sínum.
Sagt er að út úr krónuhagkerfinu hafi farið rúmlega milljarður til Tortóla. Þetta var fyrir hrun og hafi peningarnir verið geymdir í svissneskum frönkum er óhætt að margfalda fjárhæðina með tveimur og hálfum. Þarna erum við komin í tæpa þrjá milljarða. 400 milljónir töpuðust vegna falls íslensku bankanna. Af hverju keypti aflandsfélag íslenskra hjóna skuldabréf á Íslandi? Jú, vegna þess að vaxtatekjurnar var hægt að flytja skattlaust úr landi. Getum við treyst því að allt hafi verið gefið upp og greiddir skattar af hér á landi?
Gengi íslensku krónunnar er handstýrt. Ef svo væri ekki hafði hún sokkið eins og steinn í morgun. Þetta aflandsmál snýst ekki bara um einhverja íslenska stjórnmálamenn og hvort íslenskir kjósendur treysta þeim. Þetta er stærra en svo. Lýðveldið Ísland hefur orðið fyrir gríðarlegum álitshnekki á alþjóðavettvangi. Íslenski forsætisráðherrann er í félagsskap með mönnum á borð við Pútín Rússlandsforseta, Assad Sýrlandsforseta og Ghaddafi ofursta. Við náum ekki upp í sæmdarheitið bananalýðveldi. Við erum ribbaldalýðveldi og verðum það á meðan Sigmundur Davíð Gunnlaugsson situr í stóli forsætisráðherra.
Við leysum ekki þetta mál með því að Sigmundur Davíð einn falli á sitt sverð. Bjarni Benediktsson fjármálaráðherra er uppvís orðinn að því að ljúga um eigin tengsl við félag í skattaskjóli. Hann verður að segja af sér þó að hans mál sé ekki eins gróft og mál forsætisráðherra, alla vega við fyrstu sýn. Sama gildir um Ólöfu Nordal. Hennar málflutningur hefur ekki verið sannleikanum samkvæmur og allir þessir þrír ráðherrar hafa að auki gerst sekir um að leyna aflandstengslum sínum við hagsmunaskráningu til Alþingis. Þau verða öll að fara. Hver klukkustund sem líður skaðar heildarhagsmuni þjóðarinnar og afleiðingarnar geta orðið alvarlegar á mikilvægum útflutningsmörkuðum. Við eigum ekkert nema okkar góða orðspor.
Það er að sönnu ekkert ólöglegt við það að eiga peninga eða eiga aflandsfélög en við höfum ekkert nema orð þessa fólks fyrir því að staðin hafi verið skil á öllum sköttum og allt talið fram. Við höfum ekkert nema orð fólks, sem hefur orðið uppvíst að því að umgangast sannleikann eins og hann sé valkvæður. Um það snýst málið. Það verður að lofta út í íslenskum stjórnmálum. Sveitastjórnarmenn sem leynt hafa sínum tengslum við aflandsfélög verða líka að víkja.
Það verður horft til þingmanna Sjálfstæðisflokksins í dag og næstu daga. Orðspor Íslands er í þeirra höndum. Orðspor Íslands er meira virði en stundarhagsmunir spilltra auðmanna, sem ljúga að okkur leika sér með sína peninga fjarri krónuhagkerfinu en ætla öðrum Íslendingum að búa í krónuhöftum. Það er kominn tími til að fara út með ruslið!
