Ólöf Nordal lét undan grátbeiðni Bjarna Benediktssonar formanns Sjálfstæðisflokksins um að gefa kost á sér í embætti varaformanns flokksins. Hún var hikandi og vildi vera laus við að bæta þessu á sig meðan hún jafnar sig á erfiðum sjúkdómi samhliða því að gegna ráðherraembætti. Bjarni var kominn í þrot út af varaformannsmálinu. Hann vissi að gæfi Ólöf ekki kost á sér myndi engin kona í flokknum ná að fella Hönnu Birnu. Formaðurinn vissi líka að flokkurinn hefði engan vegin mátt við því að fara í gegnum landsfund án þess að losna við Hönnu sem hefur verið mjög íþyngjandi. Þá óttaðist Bjarni einnig að Guðlaugur Þór kynni að stíga fram og taka slaginn við Hönnu Birnu. Niðurstaðan úr þeim átökum hefði einungis getað orðið vond fyrir flokkinn.
Það var því ljóst að Ólöf var bjargvættur þessa máls að mati Bjarna. Ólöf á sér einn draum í þessu veraldarvafstri. Hann er sá að verða bankastjóri Seðlabanka Ísland eins og faðir hennar. Jóhannes Nordal var svo lengi æðsti stjórnandi Seðlabankans að hann og fjölskylda hans hafa nánast litið á Seðlabankann sem fjölskyldufyrirtæki Nordalanna. Hermt er að Jóhannes sé enn með skrifstofu á vegum bankans þó hann sé orðinn 91 árs og hættur störfum fyrir 20 árum. Einnig mun hann hafa í sinni vörslu mikilvæg skjöl bankans sem enginn annar en hann á aðgang að.
Samkomulagið sem Bjarni Benediktsson gerði við Ólöfu Nordal er svona: Ólöf heggur á hnútinn núna varðandi varaformanninn. Hún gefur til kynna að hún sækist eftir þingsæti í kosningunum 2017 og fer í prófkjör eftir rúmt ár, haustið 2016. Fullvíst er talið að hún nái efsta sæti í Reykjavík með stuðningi Bjarna. En nokkru fyrir kosningar vorið 2017, skömmu áður en gengið verður frá framboðslistum, þá dregur hún sig út af listanum og tekur við starfi Seðlabankastjóra af Má Guðmundssyni.
Bjarni Benediktsson gerði samkomulag við Má um að hann héldi áfram starfi seðlabankastjóra um það bil hálft kjörtímabil og viki fyrir kosningar vorið 2017, áður en núverandi ríkisstjórn fer frá. Þetta þótti vera mikill Salómónsdómur hjá Bjarna. Hann var undir gífurlegri pressu frá áhrifamönnum í stjórnarflokkunum sem vildu losna við Má, m.a. vegna átakanna við Samherja sem mikið hefur verið fjallað um að undanförnu. Hugmyndin var sú að ráða 2 bankastjóra í stað Más. Flokkseigendur í Sjálfstæðisflokknum vildu fá Tryggva Þór Herbertsson í annað starfið en Framsókn átti hitt sætið. Þórólfur Gíslason hvatti mjög til dáða varðandi þetta og töldu ýmsir að hann ætlaði sér sjálfur í starfið. Það er þó óstaðfest.
Gangi þessi flétta eftir, nær Ólöf takmarki sínu um að verða seðlabankastjóri. Hún hefur áður gegnt formennsku í stjórn bankans og leiddi einnig nefnd sem vann að endurskoðun laga um bankann. Gjaldið sem hún þarf að gjalda, eða öllu heldur verkið sem hún þarf að vinna, er að taka að sé að ryðja Hönnu Birnu úr vegi og gegna varaformennsku næstu 16 mánuðina, fram á vor 2017. Þetta er að raungerast í því að Hanna Birna hefur þegar vikið úr vegi.
Með fullri virðingu fyrir Ólöfu og Bjarna Ben sem einstaklingum, verður þó að segja að ímynd Sjálfstæðisflokksins með þau sem formann og varaformann verður ansi langt frá almenningi, kjósendum, fólkinu í landinu, þar sem Bjarni er af einni ríkustu ætt Íslands og Ólöf er dóttir valdamesta manns þjóðarinnar á síðustu öld.
Deila silfurskeiðungur og dóttir valdsins kjörum með hinum almenna borgara, kjósendum? Nei, því getur enginn haldið fram.
Forystan verður fremur hjáróma þegar hún fer að ávarpa kjósendur með frösum á borð við “Stöndum saman”, Allir sem einn”, “Við eigum samleið”, að ekki sé nú talað um gamla úrelta, en góða, slagorðið: “Stétt með stétt”.
