Þeir sem leyfa sér að koma við kaunin í þjóðfélagsumræðunni verða að vera undir það búnir að á þá sé ráðist og reynt sé að gera þá tortryggilega með einum eða öðrum hætti. Ég hef reynslu af þessu og er löngu hættur að kippa mér upp við slíkt. Þeir sem þola ekki ólgu eiga bara að halda sér til hlés, láta lítið fyrir sér fara og njóta þess að vera í skjóli. Hinir sem verða fyrir gagnrýni og jafnvel aðkasti geta glaðst yfir því að þeir séu þá að gera eitthvað eða segja eitthvað sem hreyfir við fólki.
Hvort ætli sé betra?
Það ræðst alfarið af persónum. Sumir eru stríðsmenn og vilja átök, njóta þess að takast á. Aðrir eru lömb og eiga þá bara að leika sér í haganum með hinum lömbunum án þess að áreita nokkurn þar til þau eru svo rekin til slátrunar í fyllingu tímans.
Að undanförnu hafa einhverjir fjallað um skáldanafn mitt og haft af því miklar áhyggjur að þeir hafi ekki getað fundið mig í þjóðskrá og ekki getað gúglað mig. Það er ekkert skrítið enda er ég ekki í þjóðskrá Íslands. Hef búið í útlöndum um langt árabil.
Sumir hafa haldið því fram að ekki sé mikið að marka þá sem birta skoðanir undir skáldanöfnum eða safnheitum. Ég hef ekki orðið var við miklar áhyggjir þeirra út af pistlum sem birtast í viku hverri undir ýmsum nöfnumum í blöðunum. Dæmi um það eru: Óðinn, Skjóðan, Staksteinar, Svarthöfði, Huginn & Muninn, Sandkorn, Frá degi til dags, Innherji, Víkverji, Stjórnarmaðurinn og Útherji. Að ekki sé nú talað um ósköpin sjálf; hið nafnlausa Reykjavíkurbréf sem birtist í hverri viku sem framhaldsvarnarræða.
Þessu til viðbótar má rifja upp að þeir sem eru vel að sér um sögu fjölmiðla Íslands á síðustu öld muna vafalaust eftir Hannesi á Horninu sem var áhrifamikill pistlahöfundur en þar var á ferðinni skáld. Og þá var Austri Magnúsar Kjartanssonar á Þjóðviljanum lengi það beittasta sem skrifað var um stjórnmál á Íslandi.
Það skiptir öllu máli að það sem sagt er sé mikilvægt eða merkilegt. Innihaldið telur en ekki umbúðirnar. Ýmsir eiga erfitt með að skilja það. Það er þeirra vandi.
Af mér er það að segja, eins og áður hefur komið fram, að ég er vel á sextugsaldri, fæddur í sveit og alinn þar upp til unglingsára í miklu framsóknarumhverfi þar sem ekki voru keypt inn á heimilið önnur blöð en Tíminn sem foreldrar mínir voru áskrifendur að. Skoðanamyndun var þröngur stakkur skorinn við þær aðstæður en það átti eftir að lagast, reyndar gjörbreytast, þegar ég komst til vits og ára og sá að heimurinn náði langt úr fyrir túngarðin. Ég dáðist að Guðna Ágústssyni þegar hann komst á þing og sýndi okkur sveitakrökkunum af minni kynslóð að við ættum líka möguleika. Guðni var fyrirmynd okkar. Flestum okkar fannst hann þá bæði klár og fyndinn. Nú er hann stundum fyndinn, en því miður búinn með flesta fimmaurabrandarana.
Smám saman varð mér ljóst fyrir hvað Framsóknarflokkurinn stóð. Það mat hefur ekkert breyst á áratugum. Flokkurinn stendur enn fyrir sérhagsmuni hinna fáu í landbúnaði og sjávarútvegi. Flokknum er nokk sama um þjóðarhag. Hann hugsar um sína, sægreifa og bændur, en alls ekki aðra.
Þegar þetta rann upp fyrir mér þá hvarf ég til fylgis við aðra flokka enda fluttur á mölina, kominn undan handarjaðri foreldranna og hættur að sjá Tímann. Eftir að ég flutti utan til að afla mér menntunar þá stækkaði sjóndeildarhringurinn enn frekar og þá varð mér þetta enn betur ljóst. Sem betur fer þroskumst við flest og höfum leyfi til að skipta um skoðanir á lífsleiðinni. Það er eitt af grundvallaratriðum lýðræðis.
Börn mín og tengdabörn sem búsett eru á Íslandi hafa verið að vasast í pólitík og hagsmunabaráttu. Þau halda því fram við mig að framundan sé mikilsháttar uppgjör í íslenskum stjórnmálum og að til meiri tíðinda muni draga í næstu kosningum en við höfum séð áður. Fjórflokkurinn er rúinn trausti. Það eru 15 mánuðir til kosninga vorið 2017 og þá gefst tækifæri til að lyfta stjórnmálastarfinu á Íslandi á hærra plan en nú er. Þingmenn okkar núna eru áhugalausari og almennt lakari en áður hefur sést á Íslandi. Til marks um það þá leyfir hluti þingheims sér það að stunda háskólanám með þingstörfum sem eiga að teljast fullt starf. Virðingarleysið er algert sem sýnir sig í framkomu af þessu tagi. Fólki ofbýður og krefst breytinga.
Hver veit nema ég komi heim og blandi mér í slaginn á næsta ári. Það mun ég gera ef ég trúi því að raunveruleg umskipti séu möguleg. Það eru spennandi tímar framundan!
Þegar Magnús Kjartansson skrifaði beittu pistlana sína í Þjóðviljann þá hét hann Austri. En þegar hann kom á þing og varð ráðherra þá hét hann ekkert annað en Magnús Kjartansson.
