Það kemur mér ekki á óvart að Framsóknarmönnum hafi sviðið undan ýmsum staðfreyndum sem ég hef bent á og gert að umtalsefni. Ég lít heldur ekki á það sem mitt verkefni að flytja um þá einhverjar lofrullur eða taka þátt í tilraunum til að lyfta ímynd Framsóknarflokksins sem er löskuð um þessar mundir eins og skoðanakannanir staðfesta.
Forysta flokksins hefur sína miðla sem gera það sem þeir geta til að bæta úr vondri stöðu. Þar fara fremstir Morgunblaðið, Bændablaðið og á seinni mánuðum einnig DV eftir að flokkurinn eða flokksmenn Framsóknar keyptu blaðið alls ekki. Einnig eru á ferð spunameistarar og bloggsveitir sem gera sitt besta. Samt gengur þetta ekki í kjósendur um þessar mundir þar sem einungis tíundi hver þeirra vill leiðsögn Framsóknar samkvæmt fjölmörgum skoðanakönnunum. Á sama tíma lýsir þriðjungur kjósenda stöðugt yfir vilja til að láta Pírata leiða þjóðina.
Pólitískur aðstoðarmaður forsætisráðherra er að vonum stúrinn yfir þessu ástandi því hann er að sönnu einn af spunameisturum ráðherra og beinlínis ráðinn til að tryggja flokknum vinsældir, fylgi og völd. Vinsældir og fylgi hefur flokkurinn ekki eins og staðan er. En völdum heldur hann ennþá.
Það hefur lengi tíðkast að skjóta sendiboða vondra tíðinda. Þess vegna dreymir aðstoðarmanninn um að ráðast gegn mér og freista þess að finna eitthvað á mig sem mætti verða til að rýra trúverðugleika gagnrýni minnar á ríkisstjórnina og flokk hans. Því fór hann á stúfana í leit að persónuupplýsingum um mig og greip í tómt þegar hann fann mig ekki í þjóðskrá Íslands. Ástæðan fyrir því er einföld: Mig er ekki að finna í þjóðskrá Íslands enda hef ég búið erlendis um árabil og er erlendur ríkisborgari þó ég telji mig vera sannan Íslending. Þetta eru engar fréttir og hefur komið ítrekað fram í skrifum mínum.
Þó ég hafi ekki verið búsettur á Íslandi lengi, þá á ég hér fjölda ættingja og vina sem ég læt mig varða. Mér hefur runnið til rifja að sjá hve illa hefur verið farið með þjóðina frá hruni og ég er skelfingu lostinn yfir þeirri dapurlegu stjórnsýslu sem blasir við í landinu. Hnignun Alþingis og ríkisstjórna er mikið áhyggjuefni. Þar á Framsóknarflokkurinn sinn hlut að máli, einkum núna, en verður vissulega ekki einum kennt um þessa öfugþróun. Gamli fjórflokkurnnn ber allur mikla ábyrgð.
Morfískynslóð Jóhannesar Þórs Skúlasonar hefur vissulega orðið nokkuð áberandi á seinni árum. Jóhannes er hluti af þeim sem tóku virkan þátt í ræðukeppnum þar sem mælskulist var iðkuð af kappi. Þar skipti mælskan og mælgin meira máli en hið raunverulega innihald þess sem sagt var. Þetta hefur því miður fylgt mörgum af þessum helstu ræðuköppum yfir í pólitíkina. Fæstir þeirra hafa náð þar fótfestu því kjósendur hafa á endanum séð gegnum innantómt orðagjálfrið.
Fáeinir af þessum mælskumönnum hafa þó orðið öflugir stjórnmálamenn eins og Dagur B. Eggertsson borgarstjóri, Helgi Hjörvar alþingismaður, Gísli Marteinn Baldursson og Sigurður Kári Kristjánsson, fyrrverandi alþingismaður, sem því miður féll út af þingi þegar flokkur hans galt afhroð í kosningunum 2009.
Minna hefur orðið úr ýmsum sem þó hafa fengið að spreyta sig en hafa haft fátt fram að færa til umræðunnar annað en ofgnótt orða án mikils innihalds. Dæmi um það eru Birgir Ármannsson, Kristrún Heimirsdóttir og Illugi Gunnarsson sem hefur þótt býsna málglaður, nema þegar hann er spurðum um misgjörðir sínar í tengslum við Orku Energy. Þá dregst ekki upp úr honum orð, rétt eins og hann hafi aldrei komist í Morfís-lið.
Ég get glatt Jóhannes Þór, handlangara Sigmundar, með því að ég gæti tekið upp á því að flytja heim. Þá mun hann finna mig í þjóðskrá. Og hann mun verða var við mig víðar því ég flyt ekki heim nema til þess að láta til mín taka. Að vísu ekki á vettvangi Framsóknarflokksins.
Á meðan getur Morfís-strákurinn dundað við að gúgla ýmsa þekkta “hulduhöfunda” fjölmiðlanna svo sem eins og Víkverja, Staksteina, Svarthöfða, Huginn & Muninn, Austra og allra helst höfund Reykjavíkurbréfs Morgunblaðsins sem ýmsir halda að sé rödd að handan.
