Bjarni Benediktsson fjármálaráðherra telur sig ekki hafa neitt þarfara að gera en að leggjast í montferð yfir hálfan hnöttinn á kostnað skattgreiðenda til að vera viðstaddur undirritun stofnsamnings innviðabanka Asíu í Kína um liðna helgi.
Enn verra er til þess að vita að íslenska ríkið ætlar að setja 2,3 milljarða króna í þessa “fjárfestingu” sem engu mun skila. Við höfum nóg við þessa peninga að gera hér heima fyrir. Það hefði alveg mátt kaupa einhver bráðnauðsynleg tæki fyrir Landsspítalann í stað þess að dvergríkið Ísland sé að slá um sig með þessum hætti.
Klofningur er kominn upp í stjórnarliðinu vegna þessa máls. Frosti Sigurjónsson, formaður efnahags-og viðskiptanefndar Alþingis, hefur látið svipuhöggin dynja á fjármálaráðherra meðan hann spókar sig í Peking í óþökk flestra. Frosti bendir á að Íslendingar eignist örhlut í þessum banka, 0,028%, og muni engu ráða, ekki verða spurðir neins og ekki fá neitt út úr þessu samstarfi.
Hvers vegna í ósköpunum tekur ríkisstjórnin delluákvarðanir af þessu tagi? Erfitt er að svara því. Frosti er þess fullviss að þetta muni ekki skila íslenskum skattgreiðendum neinu. Ekki er að sjá að nein viðskiptatengsl geti skapast með þessu. Draga verður þá ályktun að hér sé um hreint mont að ræða, minnimáttarkennd smáþjóðar sem brýst stundum út í einkennilegri framkomu stjórnarherra sem vilja vera menn með mönnum innan um alvöruþjóðarleiðtoga.
Alla vega fær Bjarni að vera með á mynd sem tekin var á stofnfundinum í Peking. Það er dýr mynd fyrir skattgreiðendur.
Þar sem ljóst má vera að þessi ráðstöfun á 2,3 milljörðum er ekki að fara að skila Íslandi neinu, samkvæmt því sem sjálfur formaður efnahags-og viðskiptanefndar Alþingis segir, hljóta að vakna spurningar hvort tilgangurinn með þessu sé annar en efnahagslegur. Því hefur verið hvíslað að þó Íslendingar muni ekki hafa neitt gagn af bankanum, þá sé hugsanlegt að umræddri öraðild geti þó fylgt sá bónus að unnt verði að koma Íslendingum til starfa hjá bankanum.
Það skyldi þó aldrei vera að Bjarni Benedkitsson hafi sé þá smugu opnast að hægt verði að koma Illuga Gunnarssyni í starf hjá Asíubankanum. Með því tækist að leysa eitt af erfiðustu innanhússvandamálum Sjálfstæðisflokksins en Illugi er rúinn trausti og veldur ríkisstjórninni vaxandi óþægindum.
Ekki er unnt að tryggja brottför hans úr stjórnmálum betur en að honum verði komið fyrir í góðu starfi svo langt í burtu. Þá munu misgjörðir hans gleymist hratt. Jafnvel fyrir kosningar.
Takist að koma Illuga fyrir í Asíubankanum, þá hefur montferð Bjarna Benediktssonar ekki verið farin til einskis.
