Flestum ber saman um að ákvörðun Reykjavíkurborgar um að setja viðskiptabann á Ísrael hafi verið mistök. Enda ætlar meirihlutinn að draga ákvörðunina til baka og borgarstjóri hefur viðurkennt að um vanhugsað skref hafi verið að ræða.
Það er þó virðingarvert að stjórnmálamenn viðurkenni mistök sín og færi rangar ákvarðanir til betri vegar með því að draga þær til baka. Það er fátítt í stjórnmálum okkar á Íslandi. Nýleg dæmi um það eru hvernig ráðherrar kunna ekki að skammast sín og geta ekki viðurkennt mistök. Þannig var Hönnu Birnu fyrirmunað að viðurkenna að upplýsingum hafi verið lekið úr ráðuneyti hennar, með eða án hennar vitneskju. Ragnheiður Elín gat ekki skipt um skoðun varðandi náttúrupassann fyrr en henni varð ljóst að allir, nánast allir, voru á móti henni í málinu. Þá loks hengslaðist hún til að bakka en hafði þá eytt dýrmætum tíma til einskis. Sama er um Illuga Gunnarsson að segja. Hann fæst ekki til að ræða við fjölmiðla um misgjörðir sínar og fjármálalegt siðleysi meðan á alþingismanns-og ráðherraferli hans hefur staðið.
Þá er grátbroslegt að fylgjast með viðbrögðum minnihlutans í borgarstjórn Reykjavíkur. Þessir fjórir sjálfstæðismenn sem þar dvelja hafa lítið sem ekkert látið á sér kræla frá kosningum vorið 2014. Þeir eru nánast gleymdir. En við mistök meirihlutans í þessu máli vakan þeir allir sem einn og krefjast afsagnar meirihlutans og þess að borgarstjóri “íhugi stöðu sína”. Sjálfir virðast þeir ekki þurfa að íhuga neitt. Þeir hafa nánast ekkert gert í 16 mánuði og ekki veitt meirihlutanum teljandi aðhald eins og minnihluta í stjórnmálum ber að gera.
Steininn tók þó fyrst úr þegar Ragnheiður Elín Árandóttir taldi sig þess umkomna að ávíta borgarstjórnarmeirihlutann vegna málsins. Í Morgunblaðinu er haft eftir henni að um sé að ræða “vanhugsaðan kjánaskap”. Þegar hún hættir sér út á þann hála ís að tala um kjánaskap eða bjánaskap hjá öðrum stjórnmálamönnum er óhætt að tala um að moldin sé farin að rjúka í logninu. Ráðherraferill Ragnheiðar Elínar er samfelldur bjánahrollur. Ef einhver íslenskur stjórnmálamaðuir hefur ekki efni á að gefa einkunnir af þessu tagi, þá er það hún.
Full ástæða er til að spyrja hvernig það atvikaðist að borgarstjórnarmeirihlutinn tók þessa vanhugsuðu ákvörðun. Heimildarmaður minn á vinstri væng stjórnmálanna segir að skýringin sé einfaldlega sú að vilji hafi verið til að kveðja Björk Vilhelmsdóttur með eftirminnilegum hætti eftir langa og dygga þjónustu hennar í borgarstjórn. Hún er í Samfylkingunni en margir telja að hún hafi miklu frekar átt heima í Vinstri grænum því hún sé svo áköf öfgavinstrimanneskja. Margir glöddust í kyrrþey yfir því að hún væri að hætta og studdu því í blindni tillögu hennar um viðskiptabann á Ísrael til að tryggja að hún hætti örugglega með bros á vör.
Þegar afleiðingar þessarar ákvörðunar komu í ljós voru brosin fljót að stirðna.
