Í hverri viku skrifar fyrrverandi forsætisráðherra landsins skætingssamsuðu sem birtist í Morgunblaðinu sem Reykjavíkurbréf. Þar ræðst hann yfirleitt að sama fólkinu, sömu flokkunum, sömu hópunum og sömu opinberu stofnununum. Einkum þó RÚV sem hann nefnir jafnan “RÚV” og telur greinilega að það sé óskaplega fyndið að hafa þarna gæslappir.
Þessi samsuðu er í raun og veru einskis virði en vekur vissa athygli fyrir þær sakir að þarna er á ferð maður sem eitt sinn var mikið áhrifaafl í íslenksum stjórnmálum sem borgarstjóri og forsætisráðherra samtals í meira en 20 ár. Svo gerði hann þau afdrifaríku mistök að troða sér í stól seðlabankastjóra þar sem hann var eins og þorskur á þurru landi. Kunni ekkert til verka og átti sinn stóra þátt í að ýta Íslandi fram af brún hengiflugsins í hruninu árið 2008. Í kjölfar þess var hann rekinn úr embætti. Eftir það hefur hann sleikt sár sín í Hádegismóum hjá Morgunblaðinu í boði sægreifa og landbúnaðarfursta sem eiga blaðið. Þeir leyfa honum að haga sér þar eins og honum sýnist þó svo það hafi stórskaðað blaðið fjárhagslega og eins hvað varðar traust og tiltrú.
Á árum áður var tekið mark á Reykjavíkurbréfi Morgunblaðsins. Einkum á þeim tíma þegar Bjarni heitinn Benediktsson og Matthías Jóhannessen skrifuðu það. Þá var umræðan á háu plani bæði hvað varðar stjórnmál, alþjóðamál og menningu. Þeir lögðust ekki í skítkast eins og nú tíðkast. Þeir hefðu aldrei talað um “minnipokamenn” eins og núverandi höfundur gerir þegar hann fjallar um Íslendinga sem eru honum ekki sammála um meginstefnur.
Að tala niðrandi um pólitíska andstæðinga eins og þarna er tíðkað núna, hittir engan fyrir annan en höfundinn sjálfan sem gengisfellir sjálfan sig. Hann gerir sig að “minnipokamanni” með skrifum sínum.
Með þeim anda sem sífellt svífur yfir vötnum hjá höfundi Reykjavíkurbréfsins kristallast staða hans og líðan: Hann er reiður, leiður, lúinn, búinn. Einhver mesti “fyrrverandi” sem um getur á Íslandi í dag. Hann er gamall þulur sem hefur allt á hornum sér. Það kemur einna best fram í þvermóðskulegum skrifum og gagnrýni á RÚV sem hann og aðrir harðlínumenn í Sjálfstæðisflokknum vilja drepa. Þeir hafa reynt en þeim er ekki að takast ætlunarverk sitt. Með því að stytta kjörtímabilið um hálft ár ætti RÚV að lifa af þessa vondu ríkisstjórn sérhagmunaaflanna.
Góðir og gegnir sjálfstæðismenn hafa sagt mér að þeir líti þannig á að enn vanti að sýna fyrrverandi formanni flokksins virðingu og veita honum uppreisn æru eftir að Jóhönnustjórnin henti honum öfugum út úr Seðlabanka Íslands vorið 2009. Í þeim tilgangi átti að gera hann að formanni Landsvirkjunar til að tryggja honum verðugan valdastól. Núverandi ríkisstjórn treysti sér ekki til þess þegar ljóst var að flestir stjórnendur fyrirtækisins myndu þá hætta störfum. Eftir það var ekki mikið um hugmyndir til að lyfta æru gamla leiðtogans.
Loks tóku menn að gæla við að gera hann að forseta landsins. Þegar ringulreiðin stóð sem hæst og líkur jukust á því að einir 15 frambjóðendur yrðu í kjöri þá sáu stuðningsmenn hans þann leik í stöðunni að hann gæti náð kosningu með fimmtungi atkvæða sem þeir töldum að hann ætti trygg frá stuðningsmönnum núverandi stjórnarflokka. Þeir létu gera skoðanakannanir til að kanna jarðveginn. Hermt er að niðurstöður þeirra hafi valdið miklum vonbrigðum því eftirspurnin reyndist vera mjög takmörkuð, sorglega lítil. Einungis eins stafa prósentutala þó reynt væri aftur og aftur.
Svo varpaði Ólafur Ragnar Grímsson sprengjunni í síðustu viku og þar með var Bessastaðadraumurinn búinn. Leiðari sem birtist í Morgunblaðinu um framboð forsetans í liðinni viku lýsti reiði, illsku og svekkelsi hins sigraða minnipokamanns.
