Flestum ber saman um að landsmenn bera nú minni virðingu fyrir Alþingi en áður hefur gerst. Vinnubrögð í þinginu eru með þeim hætti að þjóðinni er ofboðið. Gildir einu um það hvort átt er við stjórnarþingmenn eða þá sem nú eru í stjórnaraðndstöðu. Vandinn er fyrst og fremst sá að í seinni tíð hefur valist lakara fólk til setu á Alþingi en áður. Ávalt hefur slysast inn á þing einn og einn sem hefur sannarlega ekki aukið veg löggjafarsamkomunnar. En nú eru þeir margir og sumir þeirra bæta gráu ofan á svart með því að hafa sig mikið í frammi.
Það er orðið mjög brýnt að finna leiðir til að laða öflugra og betra fólk til setu á Alþingi Íslendinga. Hefja þarf málefnalega og ákveðna umræðu um það nú þegar til þess að tryggja að kosningar vorið 2017 marki upphaf að endurreisn þingsins í þeim skilningi að mikil breyting verði til batnaðar á þingliðinu. Ein af leiðunum að því marki er vissulega sú að stórbæta starfskjör þingmanna. Laun þeirra eru allt of lág miðað við það sem menntað og öflugt fólk ber úr býtum úti á vinnumarkaðinum.
Einnig er raunarlegt að líta yfir mannvalið í ríkisstjórn Íslands um þessar mundir. Bjarni Benediktsson er eini ráðherrann sem nýtur trausts og virðingar meðal fólks. Hinir eru því miður annað hvort rúnir trausti vegna vandræðamála eða hafa sýnt að þeir ráða ekki við verkefni sín, nema hvoru tveggja sé. Margir hafa bundið vonir við Ólöfu Nordal í embætti innanríkisráðherra. Vel að merkja: Hún er ekki kjörin alþingismaður en var sótt til starfa í ríkisstjórninni þegar Sjálfstæðisflokkurinn þurfti að losna við Hönnu Birnu vegna misgjörða hennar og treysti engum úr þingflokki sínum til að taka sæti í ríkisstjórn.
En sem komið er hefur Ólöf engu komið í verk. Hún svarar fjölmiðlum ávalt hratt og vel en segir yfirleitt ekki annað en að málið sé á hennar borði eða til umfjöllunar í ráðuneytinu. Hún hefur komist upp með það fram að þessu en það getur ekki dugað henni mikið lengur. Hún sýndi nú í vikunni kjarkleysi þegar hún þorði ekki að taka á málefni Reykjavíkurflugvallar og framkvæma það sem 4 innanríkisráðherrar á undan henni hafa samþykkt og skuldbundið ríkið með undirritun sinni. Sturla Böðvarsson, Kristján Möller, Ögmundur Jónasson og Hanna Birna Kristjánsdóttir hafa öll undirritað samninga sem skuldbinda ríkið til að loka formlega minnstu flugbrautinni sem er nánast ekkert notuð. Ríkissjóður er skuldbundinn af þessu og mun þurfa að greiða milljarða í skaðabætur til Reykjavíkurborgar vegna málsins. Þetta á Ólöf að vita enda er hún lögfræðingur að mennt. En hana skortir þor til að ljúka málinu.
Það verður að horfast í augu við þá dapurlegu staðreynd að nú eiga fleiri sæti á Alþingi Íslendinga sem engin leið er að forsvara að eigi þar sæti. Landsmenn verða að átta sig á þessu og hefja undirbúning að því að gera umtalsverða bragarbót þegar í næstu kosningum. Vigdís Hauksdóttir verður sér reglubundið til skammar í opinberri umræðu enda hafa fjölmiðlar einstakt lag á að draga hana fram á völlinn á láta hana segja einhverja vitleysu sem fjölmiðlar nærast á og elska. Ásmundur Friðriksson hefur komið fram eins og kjáni, nú síðast þegar hann réðist að Símanum hf. úr ræðustól Alþingis og hvatti fólk til að sniðganga fyrirtækið. Þetta er fáheyrt og má gera ráð fyrir að kjósendur bíði færis á að sniðganga Ásmund. Þá er ekki hátt risið á Elínu Hirst, Sigríði Ingibjörgu Ingadóttur, Ásmundi Einari Daðasyni sem landsmenn muna helst eftir úr frægri flugferð með WOW Air, Hönnu Birnu, Guðmundi Steingrímssyni og flestum í þingflokki Framsóknar sem eru reyndar svo sviplausir stjórnmálamenn að maður man ekki hvað þeir heita.
Það eru ekki nama 15 til 20 ár síðan Alþingi var skipað stjórnmálamönnum sem voru, og eru margir enn, raunverulegar kempur. Má þar nefna til samanburðar við það sem landsmenn hafa nú fyrir augunum menn eins og Davíð Oddsson, Ólaf Ragnar Grímsson, Þorstein Pálsson, Steingrím Hermannsson, Halldór Ásgrímsson, Jóhönnu Sigurðardóttur, Friðrik Sophusson, Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur, Jón Baldvin, Svavar Gestsson, Geir Haarde, Ingibjörgu Sólrúnu og Pétur Blöndal. Auk þess áttu þá margir aðrir frambærilegir stjórnmálamenn sæti á Alþingi.
Þeir sem núna bera af í þinginu eru auk Bjarna Benediktssonar: Katrín Jakobsdóttir, Einar Kristinn Guðfinnsson, Össur Skarphéðinsson, Óttar Proppé, Helgi Valur Gunnarsson, Kristján Möller, Steingrímur J. Sigfússo, Árni Páll Árnason, Birgitta Jónsdóttir og Ragnheiður Ríkharðsdóttir. Ellefu manns, rétt eins og skipa knattspyrnulið!
Ég leyfi mér að setja stórt spurningarmerki við hina 52 alþingismennina sem þjóðin kaus vorið 2013.
