Ljóst er að áætlanir forseta Íslands um endurkjör í fimmta sinn eru laskaðar eftir að uppvíst er orðið um aflandsfélag í skattaskjóli í eigu tengdafjölskyldu hans. Það er hálf kaldhæðnislegt að félagið skuli bera nafnið Lasca. Fáum dettur í hug að forsetinn sjálfur hafi haft neitt með þetta félag að gera en það vekur spurningar að hann skuli hafa þverneitað fyrir tengsl sín eða konu sinnar við aflandsfélög í skattaskjólum þegar síðan kemur í ljós að slík tengsl eru fyrir hendi. Ætla mætti að maður í stöðu Ólafs Ragnars Grímssonar gengi úr skugga um staðreyndir áður en hann gefur jafn afdráttarlausa yfirlýsingu og hann gaf á CNN á dögunum.
Það má reikna með því að aflandsfélagatengsl forsetahjónanna verði Ólafi Ragnari fjötur um fót í baráttunni fyrir endurkjöri. Ekki síður er við því að búast að áleitnar spurningar verði settar fram um ástæður þess að forsetahjónin hafa ekki heimilisfesti í sama landi. Slíkt mun vera einsdæmi og við fyrstu sýn er erfitt að draga aðra ályktun en þá að forsetafrúin skrái sig erlendis í fjárhagslegum tilgangi. Það er mikill heiður fyrir hvern þann sem er valinn af þjóð sinni til að gegna embætti þjóðhöfðingja og ekki fer saman að forsetahjón, annað eða bæði, geti á embættistíma staðið í viðskiptastússi eins og eitthvað fólk úti í bæ. Það verður að velja á milli því ekki er bæði hægt að borða kökuna og eiga.
Annars er það áhyggjuefni hve hægt gengur hjá fjölmiðlum að birta upplýsingar um þá sem eru á Panamalistanum. Þar ku vera 600 íslensk nöfn en fram til þessa hafa innan við tuttugu nöfn verið birt og í mörgum tilfellum er alls ekki um neinar fréttir að ræða. Það getur engan veginn talist fréttnæmt að þekktir auðmenn/konur, sem um árabil hafa haft heimilisfesti utan Íslands, skuli tengjast aflandsfélögum. Fréttir um aflandsfélög Ingibjargar Pálmadóttur og Ólafs Ólafssonar verða því að teljast í hópi ekki frétta.
Sá langi tími sem úrvinnsla Panama gagnanna virðist taka og sú staðreynd að ef frá eru taldir þrír ráðherrar, einn borgarfulltrúi, einn forseti og tveir lífeyrissjóðaforstjórar, virðist ekkert fréttnæmt vera við þá aðila sem fram til þessa hafa verið umfjöllunarefni fjölmiðla í tengslum við aflandsfélög, veldur áhyggjum. Eru engir háttsettir embættismenn á listanum? Er enginn í dómskerfinu með nein tengsl við aflandsfélög? Er virkilega ekkert af slitastjórnarfólkinu á listanum? Hvað með bankamenn í nýju bönkunum? Eru engir forstjórar í Kauphöllinni með aflandsfélög? Hverjir eru þessir 580, sem enn á eftir að birta upplýsingar um? Er verið að gefa mönnum „andrými“ til að kaupa sig af listanum?
Núna hafa einn gjaldkeri í stjórnmálaflokki og einn lífeyrissjóðaforstjóri sagt af sér vegna aflandsfélaga. Fyrrverandi forsætisráðherra sagði í raun ekki af sér vegna þess að hann tengdist aflandsfélagi heldur vegna þess að hann kom fram eins og fífl í sjónvarpsviðtali sem hann á endanum gekk út úr eftir að hafa reynt að ljúga sig út úr spurningum og þess að hann var í hópi kröfuhafa gömlu bankanna.
Vitanlega ættu fjármálaráðherra og innanríkisráðherra einnig að vera búin að segja af sér en svona er nú einu sinni Ísland. Ráðamenn hanga á embættum sínum eins og hundar á roði. Þess vegna magnast upp óþol kjósenda gagnvart stjórnvöldum, sem skipuð eru fólki sem telur sig yfir það hafið að deila kjörum með almenningi í landinu. Þetta mun koma núverandi stjórnarflokkum í koll hvenær sem þeir láta kjósa og líklega gerði Ólafur Ragnar stærstu mistök síns ferils þegar hann komst að þeirri niðurstöðu að hann væri ómissandi.
