Á sunnudagsmorgni fletti ég í gegnum fréttamiðla landsins, eftir að hafa fengið varanlegan leiða á Áströlskum miðlum hér Ein fréttin sagði frá því þegar Kári Stefánsson afhenti forsætisráðherra yfir 80 þúsund undirskriftir fólks sem krefst þess að útgjöld til heilbrigðismála verði mun meiri en áður. Góð og gild krafa og löngu kominn tími til.
.
Neðst í fréttinni sem ég las var mynd af hinum ýmsu stjórnmálamönnum úr flestum flokkum sem saman voru komnir til að ná sátt um það; að byggja upp betra heilbrigðiskerfi.
Á myndinni sá ég glitta í þau Bjarna Ben, Kristján Þór, Sigurð Inga, Svandísi Svavars og Árna Pál. Þegar ég leit á myndina gat ég ekki annað en fengið óbragð við að sjá þetta fólk saman komið látandi eins og það hafi alltaf verið einskær vilji þeirra að vinna heilshugar að því að bæta heilbrigðiskerfið.
Þau eiga það öll sameiginlegt að starfa fyrir flokka sem hafa meira og minna verið við völd síðustu 30 árin. Af hverju ekki fyrr?
Nú þegar styttist í kosningar verður öllu góðu lofað, nýtt heilbrigðiskerfi, öflugara menntakerfi og meira fyrir almannahag.
En það er spurning, getum við treyst því að eldri flokkarnir efni kosningaloforð sín frekar en áður? Er þetta enn ein lygin?
Persónulega læt ég ekki ljúga oftar að mér en einu sinni. En það er spurning hvað kjósendur láta bjóða sér í þetta skiptið. Fyrir mitt leyti sætti ég mig ekki lengur við það að krossa fingur og vona það besta. Á þessu ári ætla ég frekar að hafa sjálf áhrif og hvet ég ykkur til að gera það líka.
