Einungis er hægt að nota hugtakið kynlíf þegar aðilar sem það stunda og aðeins þeir sem eiga í hlut eru kynferðislega virkir gefa samþykki sitt.
Allt annað er nauðgun. Þetta eigum við öll að vita, en auðvitað ætti maður að velta fyrir sér hvar línurnar liggja
Árið sem nú er að líða var sannkallað byltingarár þar sem ungt fólk í landinu þótti nóg komið og efndi til herferða á netinu gegn kynferðislegri misnotkun og hlutgervingu kvenna, enda löngu kominn tími til.
Ég hef velt þessu samþykki mikið fyrir mér rétt eins og kynlífinu sjálfu.
Karlar og konur eru kynverur, jafnvel hannaðar til að fjölga sér og kynferðislegar langanir eru okkur flestum óumflýjanlegar.
Eins mikið og annar aðilinn vill halda áfram þá segir hinn stopp, hættu!
En kynferðislegar langanir grípa inní og stundum er ekki aftur snúið.
Á þessari öld sem við lifum á í dag eru fullt af villandi skilaboðum, samskiptamiðlar eru orðnir ótal margir þar sem hægt er að nýta sér ,,skriflegt leyfi” andstæðings í ómerkilegum smáskilaboðum á samskiptamiðlum. Er nóg fyrir annann aðilann að segja stopp í miðjum klíðum eða eru skilaboðin þegar farin og ekki aftur snúið? Já, það má alltaf segja hættu.
Hér er ekki flókið hvar mörkin liggja og hvenær eða hvort samþykki hafi verið gefið.
En eitt er víst, ef einhver segir hættu þá eru það ekki skilaboð um meira, burt frá því séð hvað hefur gengið á eða hvaða smáskilaboð hafa verið send.
Verum viss og spyrjum.
Nei er alltaf nei.
