,,Ég verð ekki sextán fyrr en í vetur þannig ég ætla að vinna alla daga sem ég get þangað til”
Ég var nú frekar hissa þegar yngri frænka mín tilkynnti mér að hún væri búin að vinna 20 daga í röð við að selja ís, 10-12 tíma á dag. Hún ætlaði ekki að hætta strax. Hún gæti fengið svo mikinn pening, miklu meira en komandi sumur því skatturinn tók ekkert af henni sumarið sem leið.
Það er til umhugsunar hvað skattkerfið er að draga úr hvata til vinnu.
Hér vil ég benda á Lánasjóð Íslenskra Námsmanna sem dæmi. LÍN hefur þann rétt að skerða til þín lán ef tekjurnar þínar á árinu verða of háar. Þetta er nokkuð skrítin hugsun; því duglegri sem þú ert að afla þér tekna, því minna lán færðu.
Jafnvel er greiðslugeta meiri hjá þeim sem hafa lært að afla sér stöðuga tekna áður og
er það afleiðing að auka við vinnu ef einstaklingur ætlar sér í nám erlendis eða jafnvel safna sér fyrir eign.
Er það vald lánasjóðsins að ákveða hversu mikið lán þú átt skilið?
Þessi skerðing lána er álíka léleg eins og ef þeir launahærru fengju meira, þar sem þeir væru líklegri til að geta greitt meira til baka.
Sjálfsagt finnst mér að þeir sem geta greitt niður lán fyrr, alveg sama þó það sé eignarmyndun á húsnæði eða niðurgreiðsla námslána ættu að fá umbun fyrir hvort það sé í formi vaxta eða skatta lækkana.
Auðvitað á að vera hvatakerfi fyrir alla, alveg sama þótt að það séu við unga fólkið eða aðrir.
Þetta leiðir til þess að fólk gefur meira af sér, það vinnur meira og það á meira.
Tel ég mig ekki þurfa neina gráðu í því að ala upp börn til þess að halda því fram að það er jákvætt að verðlauna börnin sín, afhverju gerir kerfið það þá ekki?
Meira segja jólasveininn sjálfur verðlaunar þá sem góðir eru.
Ég er orðin þreytt á að vera kennd við aumingjakynslóðina, við unga fólkið erum hörku dugleg en við lifum í samfélagi sem sér einungis það sem má lasta en ekki lofa.
