Þegar við erum ung þá dreymir okkur stórt, ekkert er ómögulegt. Þó að einhver hafi komist á tunglið þá hljótum við að komast til Mars! Þetta er það fallega við draumana okkar, þeir hafa engin takmörk í okkar huga.
Við sem yngri erum þekkjum það vel að þurfa að forgangsraða okkar fjárhag, sumir meira en aðrir. Við vinnum á sumrin, lærum á veturna og allt annað fellur í sinn stað. Þeir sem eldri eru líta eflaust til baka til þessa skemmtilega tíma með bros á vör. Við sem erum ung fáum oft að heyra að bestu árin eru þessi sem ég nefndi hér að ofan og tækifærin eru einmitt núna.
En það sem okkur dreymir ekki um, það sem við gerum ekki ráð fyrir og það sem við höfum alls ekki efni á, er að veikjast. Samt verðum við flest lasin, mismikið þó.
Auðvitað er aldrei rétti tíminn til að veikjast hvað þá þegar við erum að uppgvöta heiminn, læra á okkur, á aðra og allt það góða sem heimurinn hefur upp á að bjóða.
Því ættu okkar fyrstu áhyggjur ekki að vera af hugsanlegum lasleika og hvort maður hafi yfirleitt efni á því að verða lasinn. Mun ég hafa á að borga lækninum fyrir þessi ráð og lækningu, get ég keypt þessi lyf sem hann skrifar upp á og mun ég hafa efni á að kaupa í matinn út mánuðinn?
Get ég sleppt að vinna þessa helgi og samt borgað leigu? Ef ég vinn um helgar hef ég orkuna til að mæta í skólann og skila þessu verkefni? Ég verð að skila þessu verkefni annars er ég fallinn. Ef ég mæti ekki í vinnuna þá get ég ekki staðið í skilum.
Sem nemandi þykir mér leitt að þurfa að nefna það að margir nemendur á Íslandi og þeir sem minna eiga, standa oft ekki undir þeim kostnað sem fellur til þegar sjúklingar leita lækninga.
Er þetta ríka, sanngjarna og réttláta samfélagið á Íslandi sem við viljum bjóða unga fólkinu og börnunum okkar upp á?
Að mínu mati er margt sem þarf að gera sem léttir okkur unga fólkinu lífið og mun ég fjalla um það í næst pistlum mínum hér á Hringbraut.
