Halldór Ásgrímsson var einn allra áhrifamesti stjórnmálamaður Íslendinga á síðari hluta síðustu aldar og fram til ársins 2006 þegar hann lét af starfi forsætisráðherra og hætti stjórnmálaafskiptum. Hann var farsæll forystumaður sem skildi þarfir fólksins í landinu. Halldór var velviljaður og engum duldist að hann bjó yfir mikilli þekkingu á málefnum lands og þjóðar. Þegar Halldór fellur nú frá, langt um aldur fram aðeins 67 ára, þá rifjast margt upp sem ég vík hér að og einnig fer ekki hjá því að maður freistist til þess að bera saman þá einstaklinga sem sinntu stjórnmálum á Íslandi á löngum ferli Halldórs við fólkið sem valist hefur til setu á Alþingi núna. Sá samanburður er alls ekki uppörvandi.
Ég á góðar minningar um Halldór Ásgrímsson eftir fagleg samskipti mín við hann á árunum 1983 til 1991. Hvíl í friði Halldór Ásgrímsson.
Manninn Halldór Ásgrímsson þekkti ég ekkert. Það verð ég að segja. Sjávarútvegsráðherrann Halldór Ásgrímsson þekkti ég hins vegar vel því ég kom oft í sjávarútvegsráðuneytið í erindisrekstri á árunum 1983 til 1991 þegar Halldór var sjávarútvegsráðherra.
Halldór átti langan stjórnmálaferil að baki þegar hann hætti í pólitík árið 2006. Ég tel þrjátíu og eins árs setu á Alþingi og rúmlega aldarfjórðung sem varaformaður og formaður Framsóknarflokksins.
Framsóknarflokkurinn er íslenskur stjórnmálaflokkur sem oddvitar flokksins telja núna vera frjálslyndan félagshyggjuflokk sem er einkum andvígur EFTA og ESB og NATO enda eru Framsóknarmenn dagsins í samrunatortryggið fólk. Þetta viðhorf er þó ekkert nýtt í þessum 99 ára gamla stjórnmálaflokki.
Þar með er Framsóknarflokkurinn staðsettur af sömu flokksmönnum á miðjum möndli hægri og vinstri viðhorfa í íslenskri pólitík. Þetta er helber blekking og sýndarmennska.
Ítalski korpóratisminn fann hljómgrunn meðal landsbyggðar félagsmanna Samband íslenskra samvinnufélaga upp úr árinu 1902 og síðan innan Framsóknarflokksins sem Samvinnumenn stofnuðu árið 1916 eða ári eftir að konur á Íslandi fengu kosningarétt en fylgi flokksins hefur alla tíð verið mikið meðal þeirra íslensku kvenna sem eru lítt fyrir breytingar og umstang.
Þessi innflutta bölstefna - sem ítalski korpóratisminn er - tók hægfara breytingum í höndum íslenskra Framsóknarmanna og Samvinnumanna og Halldór Ásgrímsson varð var við nýja strauma innan Framsóknarflokksins upp úr 1966 sem Halldór taldi í spjalli við mig að hafi ekkert erindi átt í Framsóknarflokkinn.
Þetta varð svo að stríðum straumi sem með tíð og tíma gat af sér málefnahópinn Möðruvallahreyfinguna. En það er önnur saga.
Árin 1971 til 1991 má kalla Framsóknaráratugina en þá tókst flokksforustunni að bæði hrekja úr flokknum afburðamenn og konur og hefja til vegs og virðingar Samvinnuhreyfingar ættarlaukanna þá Steingrím Hermannsson og Halldór Ásgrímsson sem þó gátu naumast unnið saman en yfir það var haganlega breytt.
Halldór Ásgrímsson stýrði sem formaður Framsóknarflokksins á einkar erfiðum tíma þegar segja má að heimsmynd Framsóknarmanna hafi verið á hverfanda hveli.
Og Halldór var að komast að þeirri niðurstöðu að Framsóknarflokkurinn ætti erindi í okkar nútíð með þeim evrópskum stjórnmálaflokkum sem eru Evrópusinnaðir og kenna sig við skorskan líberalisma og enskt frjálslyndi.
Korpóratistar og Samvinnumenn á borð við fornmanninn og sagnaþulinn Guðna Ágústsson fyrrverandi ráðherra og Þórólf Gíslason hérðashöfðingja og kaupfélagsstjóra á Sauðárkróki og hinn gráa Gunnlaug Sigmundsson fyrrverandi forstjóra Kögun hf, tóku höndum saman um að hrekja Halldór Ásgrímsson út úr Framsóknarforystunni sem þeim tókst árið 2006 því Halldóri var kennt um slæmt gengi Framsóknarflokksins í sveitarstjórnarkosningum.
Það var billeg tylliástæða. Þeir óttuðust Evrópustefnu Halldórs og ákváðu að hefta för flokksins inn í nútímann og framtíðina enda er Framsóknarflokkurinn fulltrúi hins liðna.
Þegar Halldór Ásgrímsson tók sæti á Alþingi vorið 1974, 27 ára að aldri, þá mætti honum fjöldi þingskörunga úr öllum flokkum. Þegar litið er yfir þingheim núna, vorið 2015, og rifjuð upp nokkur nöfn þingmanna árið 1974, þá bregður manni illa í brún. Meðal þeirra sem urðu vinnufélagar Halldórs í þinginu þá voru: Gylfi Þ. Gíslason, Lúðvík Jósefsson, Gunnar Thoroddsen, Geir Hallgrímsson, Magnús Kjartansson, Ólafur Jóhannesson, Steingrímur Hermannsson, Matthías Á. Matthíesen, Matthías Bjarnason, Guðmundur J. Guðmundsson, Albert Guðmundsson, Tómas Árnason, Eyjólfur Konráð Jónsson, Ragnhildur Helgadóttir og Pálmi Jónsson.
Síðar á þingmannsferli Halldórs bættust við kanónur á borð við Davíð Oddsson, Þorstein Pálsson, Svavar Gestsson, Jón Baldvin Hannibalsson, Friðrik Sophusson, Guðna Ágústsson, Ólaf G. Einarsson, Geir H. Haarde, Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur, Guðrúnu Helgadóttur, Sighvat Björgvinsson, Jóhönnu Sigurðardóttur, Vilmund Gylfason, Eið Guðnason, Vilhjálm Egilsson, Jón Kristjánsson, Einar Odd Kristjánsson, Kjartan Jóhannsson, Guðrúnu Agnarsdóttur, Valgerði Sverrisdóttur, Ólaf Ragnar Grímsson, Siv Friðleifsdóttur, Einar Kristinn Guðfinnsson, Steingrím J. Sigfússon, Jón Sigurðsson, Guðmund Bjarnason, Finn Ingólfsson, Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur, Ögmund Jónasson og Össur Skarphéðinsson svo nokkur af þekktari nöfnunum séu nefnd.
Maður fyllist depurð þegar framangreind nöfn eru borin saman við þingheim okkar nú um stundir.
