Alveg er það yndislegt þegar ráðamenn þjóðarinnar og fjölskyldur þeirra taka sig til og sjá þjóðinni fyrir ómældri skemmtun. Óeigingirnin ríður stundum ekki við einteyming svo rík er kátínan. Ekki dregur það heldur úr gleðinni að sól fer hækkandi á lofti, jafndægur á vori strax eftir helgi, og almenn hlýindi ylja frostbörðum landanum, sem horfir nú senn á bak enn einum íslenskum vetrinum. Sjálfsagt hefði langur og harður veturinn riðið okkur að fullu hefðum við ekki haft hald og traust í íslensku krónunni og yl og orku frá íslensku sauðkindinni. Svo gerir fólk ekki annað en að kvarta.
En aftur að gleðileiknum guðdómlega. Strax eftir síðustu helgi gerði forsætisráðherra það að tillögu sinni að nýr Landspítali verði reistur að Vífilsstöðum en ekki við Hringbraut. Þessi yfirlýsing vakti mikla athygli en ekki reyndar svo mikla gleði – alla vega ekki hjá samstarfsflokknum í ríkisstjórn. Hefði þó margur búist við stuðningi fjármálaráðherra, sem hingað til hefur ekki verið talinn fráhverfur uppgangi í sínum heimabæ.
En Bjarna Ben var víst ekki skemmt. Ekki heldur Kára Stefánssyni, sem tók málinu samt furðuvel og gaf forsætisráðherra væn ráð um heilsusamlegt líferni og líkamsrækt. Lagði Kári að ráðherra að taka upp sjósund og fara svo í störukeppni við spegilinn til sjálfseflingar. Og Kári veit nú hvað hann syngur.
Á þriðjudagskvöld kom í ljós að Vífilsstaðaútspil forsætisráðherra var smjörklípa, ætluð til að gleðja þjóðina og sjá henni fyrir ánægjulegu snakki. Þetta kvöld birti eiginkona forsætisráðherra færslu á Facebook síðu sinni þar sem hún andskotaðist út í hina hábölvuðu Gróu á Leiti, sem enginn hefur nokkru sinni séð en sumir telja sig hafa heyrt í. Gróa, sem borin er fyrir mörgum andstyggilegum dylgjunum og ósannindunum, var að sögn komin á kreik með rætnar sögusagnir um tilhögun fjármála frúarinnar. Er ekki hægt að snúa sér að einhverju, sem skiptir máli?, hnykkti forsætisráðherrafrúin út með eftir að hún lét ógert að greina frá því að hún átti hálfs milljarðs kröfu sem erlendur kröfuhafi í föllnu íslensku bankana í aflandsfélagi í frægu skattaskjóli, sem íslenskur almúgi hefur illan bifur á.
Svo kom í ljós að Gróa blessunin hafði hvergi komið nálægt því að breiða út þessar andstyggðarsögur um forsætisráðherrafrúna og fjármál hennar. Frúin hafði Gróu fyrir rangri sök. Blaðamaður Stundarinnar hafði hins vegar verið að grafast fyrir um eignarhaldsfélag frúarinnar, sem var víst ekki í Bretlandi, eins og frúin hélt fram, heldur á Bresku Jómfrúreyjum. Já, og svo var það þetta með kröfurnar í föllnu bankana. Til allrar hamingju hafði þó frúin átt kröfurnar frá því fyrir hrun og telst því ekki til „hrægammanna“ sem keyptu kröfur á hrakvirði til að hrella íslenska þjóð. Þá er ekki víst að gleðileikur forsætisráðherra stæði enn. Hann væri alla vega ekki guðdómlegur.
Nú var illt í efni. Blaða- og fréttamenn reyndu eftir megni að ná tali af forsætisráðherrahjónunum en Jóhannes útskýrari, aðstoðarmaður forsætisráðherra, útskýrði að málið kæmi forsætisráðherra einfaldlega ekki við heldur væri fullkomið einkamál eiginkonu hans – svona algert prívatmál hennar. Þess vegna myndi hún ekki tjá sig um þetta við fjölmiðla heldur myndi hann sjálfur, Jóhannes aðstoðarmaður forsætisráðherra, tjá sig fyrir hennar hönd. Blaðamenn, Gróur og allir hinir geta svo sér til skemmtunar reynt að skýra út fyrir sjálfum sér og öðrum hvers vegna aðstoðarmaður forsætisráðherra er talsmaður forsætisráðherrafrúarinnar í hennar prívateinkamáli, sem ekkert kemur ráðherranum við. Ætti hann ekki frekar að vera að útskýra Vífilsstaðaútspil ráðherrans eða hugmyndir hans um þjóðlegt skipulag við gömlu höfnina?
Það er svo bara eins atriði úr glænýjum Spaugstofuþætti að helstu átökin milli íslenska ríkisins og kröfuhafa skuli eftir allt saman hafa farið fram þvert yfir morgunverðarborðið á heimili forsætisráðherra. Það er kjarkaður eiginmaður sem horfir beint í augu eiginkonu sinnar yfir morgunverði á hverjum einasta degi og segir djúpri röddu: Þú gerir þér grein fyrir því, yndið mitt, að þetta gæti verið dagurinn! Dagurinn, sem ég læt til skarar skríða og hirði af þér milljónir eða jafnvel tugmilljónir, fyrir þjóðina!
Margur maðurinn hefði nú verið látinn hýrast á sófanum kaldar vetrarnætur fyrir svona trakteringar gagnvart sinni ektaspúsu og orðið að gera sér að góðu kaldan hafragraut, en það á ekki við um forsætisráðherrann okkar. Hann er bersýnilega kvæntur engli, sem lýsir af. Frúin brosir undurblítt á móti og segir hughreystandi við ábúðarmikinn eiginmann sinn: Ástin mín, þú verður að gera það eitt sem er rétt fyrir þjóðina! Ég veit þú getur þetta! En þú verður að safna kröftum, strákur, og vera duglegur að borða! Fáðu þér nú aðeins meiri rjóma út á skyrið. Viltu ekki tíu dropa í viðbót áður en bílstjórinn kemur að sækja þig?
Svo skildi enginn af hverju forsætisráðherrann var svo hamingjusamur, sem raun ber vitni, með stöðugleikasamkomulagið við kröfuhafa. Í stað þess að keyra bankana í þrot og hirða af þeim þúsund milljarða eða skella á stöðugleikaskatti upp á 6-700 milljarða afhentu þeir eignir upp á rúma 300 milljarða og ekki mátti á milli sjá hvorir voru hamingjusamari, fulltrúar kröfuhafa eða forsætisráðherra. Gleðin var nánast taumlaus. Nema InDefence, gömlu félagar og samherjar forsætisráðherra. Þeim fannst sinn maður hafa lúffað fyrir kröfuhöfum. Þeir skildu ekki alla gleðina.
Þeir skilja hana kannski núna.
Í öðrum löndum kynni það að vera vandamál fyrir forsætisráðherra að hafa haldið vandlega leyndu að konan hans og heimilisbókhaldið ætti mikla fjárhagslega hagsmuni komna undir niðurstöðu helstu embættisverka ráðherrans. Einhvers staðar í útlöndum þætti það kannski orka tvímælis að forsætisráðherra og hans kona hefðu að ráðum færustu sérfræðinga tekið upplýsta ákvörðun um að auðævi þeirra yrðu geymd í erlendum myntum í aflandsfélagi á meðan hann berðist gegn því að almenningur í hans heimalandi fengi að nota aðra mynt en haftakrónu heimalandsins. Sums staðar hefðu menn áhyggjur af pólitískum afleiðingum þess að forsætisráðherra telji eðlilegt að hans kona njóti forréttinda umfram almenning.
En ekki á Íslandi. Hér dunar hinn guðdómlegi gleðileikur endalaust og ef einhver fettir fingur út í það fornemmast forsætisráðherrahjónin og neita að tala við nokkurn mann. Hvurnig vogar fólk sér að blanda fjölskyldu ráðherrans inn í umræðuna bara af því að eiginkonan hagnaðist um margar milljónir á samningum ríkisstjórnarinnar við kröfuhafa? Þá er helst viðeigandi að aðstoðarmaður á fullum launum í stjórnarráðinu gerist talsmaður familíunnar og sérstaklega eiginkonunnar. Kannski Jóhannes finni sjálfa Gróu á Leiti. Það væri þá eitthvað. Umfram allt þá er gleðin við völd, með þjóðlegu ívafi en alþjóðlega fjárfestingastefnu.
