Skilgreiningin á hugtakinu lýðræði er vilji fólksins; það er vald fólksins til að velja sér valdhafa.
Samkvæmt stjórnarskrá Rússlands frá 1993 er landið skilgreint sem lýðræðislegt réttarríki. Árið 1999 var lýðræði einnig komið á í Nígeríu. Það væri áhugavert að taka umræðuna um hversu gott og gilt lýðræðið er í þessum tveimur löndum. Sjálf þekki ég örlítið til en ekki nógu mikið til að fullyrða um hitt eða þetta í þessum lýðræðisríkjum
Annað land sem er einnig lýðræðisríki er Ísland, allt frá árinu 1944.
Ég þekki Ísland aðeins betur og kannast við ástandið þar. Þar hefur verið sami forseti, lýðræðislega kjörinn auðvitað af meirihluta kjósenda í 20 ár. Til hvers að fá nýjan þegar við getum viðhaldið okkar gömlu hefðum og ástandi? Ef nýr aðili tekur við myndast ekkert nema óvissa.
Á Íslandi hafa þeir sem búa í stórum en fámennum kjördæmum meiri atkvæðisrétt en þeir sem búa þéttar. Sem hefur oft leitt til þess að aldargamall stjórnmálaflokkur, með hag bænda og landbúnaðarkerfisins í fyrirrúmi, hefur farið með stjórnvöld þrátt fyrir að það endurspegli ekki vilja heildarinnar.
En það er engin ástæða til að vera neikvæður! Þessi 100 ára gamli flokkur hefur gert ýmislegt fyrir heildina, m.a afturkallað samningagerð við Evrópusambandið, sem auðvitað enginn vill ganga í því best er að lúta flestum þeirra reglum og samningum en fá ekki að sitja við samningsborðið, enda hagur okkar allra. Er það ekki annars?
Hann hefur árum saman ríghaldið í okkar íslenzka gjaldmiðil, sem nýtist ungu fólki vel í íbúðarkaupum og frekari fjárfestingum.
Nú færir flokkurinn okkur búvörusamninga sem kosta skitna 200 milljarða íslenzkra króna. Það er ekki eins og hér vanti peninga í mennta- eða heilbrigðiskerfi, það er verið að hugsa um hag allra með þessum fínum samningum.
Það kann að hljóma sjokkerandi fyrir Framsóknarmenn sem lesa þetta að pistillinn var skrifaður í kaldhæðni. Það er út í hött að einhverjum gæti þótt þetta stjórnmálaástand við hæfi í vestrænu lýðræðisríki á 21. öldinni. Við getum ekki sætt okkur við ástand sem elur á óréttlæti og sérhagsmunum. Ráðherrar sem segjast berjast fyrir hag bænda og landbúnaðarkerfis, en vinna aðeins í þágu sumra bænda með kerfi sem bitnar á okkur öllum, vinna ekki í almannaþágu.
