Jónas Kristjánsson er höfundur sem þorir að segja hlutina eins og þeir horfa við honum alveg án tillits til þess hvernig dómum hans er tekið. Hann segir oft það sem margir eru að hugsa og tala sín á milli í þrengri hópum en þora ekki að segja opinberlega.
Að undanförnu hefur honum orðið tíðrætt um forsætisráðherra þjóðarinnar sem á það til að týnast í umræðunni langtímum saman en birtist svo gjarnan og lætur vaða á súðum. Álitsgjafi eins og Jónas má láta vaða á súðum og á að láta vaða á súðum til að gera umræðuna opnari og líflegri. Forsætisráðherra á hins vega alls ekki að gera það. Hann á að halda sig sem næst jörðinni og reyna að koma fram sem leiðtogi og sáttasemjari.
Sigmundur Davíð kann það alls ekki. Hann sættir engin sjónarmið. Hann gerir ekkert annað en að æsa fólk upp. Hann laðar yfirleitt það versta fram í umræðunni. Nýjasta dæmið er fá því um helgina þegar hann birtist eftir nokkurt hlé í fjölmiðlum og hafði m.a. í hótunum við verkalýðshreyfinguna á afar viðkvæmu augnarbliki í samningunum. Þá hótaði hann skattahækkunum og lýsti því yfir að ekki yrði samið við opinbera starfsmenn nema almenni vinnumarkaðurinn hefði náð sáttum áður. “Í reiðilestri gærdagsins magnaði hann verkfallsátök”, sagði Jónas Kristjánsson í skrifum sínum. Og bætti við: “Galinn siðblindingi fékk útrás, en skynsamlegt var það ekki. Silfurskeiðungurinn er freka barnið, gargar, þegar það fær ekki nammið.”
Forsætisráðherra sagði í viðtali við Eyjuna að “rof væri milli raunveruleika og skynjunar” hjá þjóðinni ekki síst vegna mikillar fylgisaukningar Pírata. Jónas Kristjánsson las í þessi orð Sigmundar Davíðs það að hann teldi þjóð sína geðveika. Sagði svo:”Þetta er gagnkvæmt, þjóðin telur Sigmund Davíð veruleikafirrtan.”
Í viðtalinu við Eyjuna sagðist forsætisráðherra vera “hæstánægður” með frammistöðu ríkisstjórnarinnar á fyrra hluta kjörtímabilsins. Ekki hvarflar að mér að hann sé að grínast því Sigmundur Davíð virðist vera gersneyddur öllum húmor. Hann er því að meina þetta sem er enn verra því þessari ríkisstjórn hefur mistekist nánast allt sem hún hefur tekið sér fyrir hendur auk þess sem hún hefur alls ekki tekið sér sitthvað fyrir hendur sem hún þó lofaði að ljúka við á fyrri hluta kjörtímabilsins. Þá þarf ekki að hafa mörg orð um framgöngu einstakra ráðherra sem hafa orðið sér meira og minna til háðungar eins og Sigmundur sjálfur hefur gert ítrekað. Ekki þarf að rifja upp sneypuför Hönnu Birnu í pólitík, persónulegt klúður Illuga, aulahátt Ragnheiðar Elínar varðandi ferðamannapassann, tuddaskap dýralæknirsins Sigurðar Jóhannssonar varðandi hreppaflutninga stofnana og markílhneykslið og svo veiklulega tilburði Sigrúnar Magnúsdóttur sem er víst ráðherra. Loks má nefna Eygló Harðardóttur sem kann enga mannasiði, frekjast um með sín mál, en gæti samt verið að ná til almennings sem er þó meira en aðrir ráðherrar þessarar mislukkuðu ríkisstjórnar.
Svo talaði Sigmundur Davíð um góðan árangur í efnahagsmálum. Það er reyndar alveg rétt. En hvers vegna er árangur í efnahgasmálum góður síðustu 2-3 árin? Er það vegna forystu stjórnvalda eða aðgerða á þeirra vegum? Nei. Atvinnulífið er sem betur fer í sókn og er að skila vel inn í þjóðarbúið, þrátt fyrir lélegar ríkisstjórnir síðustu árin. Þakka ber fyrir mikinn uppgang í útflutningsgreinunum sem eru að skila okkur auknum hagvexti, bættum kaupmætti, lægra atvinnuleysi og betri afkomu fyrirtækjanna sem birtist í auknum skatttekjum til ríkis og sveitarfélaga.
Uppgangurinn er atvinnulífinu að þakka. Ekki stjórnvöldum. Hagur þjóðarinnar hefur vænkast þrátt fyrir vondar ríkisstjórnir en ekki vegna tilveru þeirra.
Jónas Kristjánsson gefur ríkisstjórninni falleinkunn. Alveg eins og ég sem þó hef betra tækifæri en hann til að horfa yfir völlinn úr fjarlægðinni hér í Svíþjóð. Niðurstaðan er engu að síður sú sama hjá okkur báðum. Jónas segir:
“Ríkisstjórnin hefur ekki tök á neinu, lætur reka á reiðanum. Þar er ekki að finna neinn stjórnmálamann, sem getur leitt þjóðina. Þar vantar reisn, greind, heiðarleika og góða siði. Ráðherrarnir allir sæta skelfilegu vantrausti. Fáir trúa orði, sem þeir segja, traustið er upp urið. Þeir hafa engar hugmyndir um lausn yfirvofandi verkfalla, stinga bara haus í sand. Forsætis er meira eða minna týndur, sennilega undir sæng. Þruglar samhengislaust, þá sjaldan er hann birtist. Fjármála er í hans stað á skjánum, þungbrýnni með hverri vikunni. Á alþingi leikur freki karlinn lausum hala. Ríkisstjórnin er á síðustu dropunum.”
Ríkisstjórnin er komin að fótum fram, hún er eldsneytislaus. Hún ekur nú á varatankinum. Trúlega mun hún samt þráast við að víkja eins og rökrétt væri. Hve lengi hún kemst upp með það skal ósagt látið.
