Friðrik Agni Árnason dansari, lífstílsþjálfari og skemmtikraftur segir fólk týna hluta af sjálfu sér einhvers staðar á lífsleiðinni. Segist hann sjálfur sakna öryggisins sem hann bjó við þegar hann var unglingur.
„Við gætum hugsað: Já ég var bara barn og vissi ekki neitt um lífið og lét eins og einhver vitleysingur. En er það virkilega? Vorum við kannski alveg með okkur sjálf á hreinu þegar við vorum átján ára? Verðum við heflaðri í hegðun eftir því sem við eldumst? Nær það hámarki á þrítugsaldrinum en fer svo aftur að skína í eitthvað öryggi þegar fer að líða að miðaldri? Við nennum ekki lengur að fara eftir ramma samfélagsins. Verðum aftur hömlulaus og óafsakanlega við sjálf,“ segir Friðrik í pistli sínum á Vísi.
Minnist Friðrik þess er hann gekk andspænis 18 ára gömlum dreng á Laugaveginum um daginn sem hann sá sjálfan sig í.
„Ég var klæddur risastórri hettupeysu og sólgleraugum sem þöktu hálft andlitið. Ég var í dansskóm með hælum, þröngum gallabuxum með tuðru hangandi um öxlina. Ég mætti mér á ógnarhraða. Hinn 18 ára ég veitti mér engan gaum heldur gekk beint áfram eins og eftir trommutakti og krafðist athygli allra í návist okkar. Hann nálgaðist og rétt þegar hann gekk fram hjá mátti sjá á bakvið gleraugun glitta í dularfullt augnaráð sem starði beint til mín í eitt sekúndubrot.
Óheflað göngulagið, augnaráðið, ákveðnin og öryggið. Hann var á leiðinni eitthvað.”
Segist hann velta því fyrir sér hvað hafa orðið um þennan óheflaða unga einstakling með stóru draumana og beittan vilja til þess að gera nákvæmlega það sem honum þóknaðist. Segir hann það mögulega hljóma eins og vandræði að ungur einstaklingur geri það sem honum þóknist en að þarna á milli hljóti að vera einhver millivegur.
„Eina sem ég veit er að í dag er ég miklu varkárari og meðvitaðri um ásetninginn minn í lífinu. Það er meiri efi og meiri hógværð. Það er gott að hafa hógværð og það er gott að vera varkár. En ekki ef það er ávallt að koma í veg fyrir að fólk geri það sem það dreymir um að gera,“ segir Friðrik.
Viðurkennir hann að einhvers staðar á lífsleiðinni hafi álit annara farið að skipta hann meira máli ásamt orðspor sitt. Segist hann sakna öryggisins sem hann upplifði áður.
„Á einhverjum tímapunkti þá hvarf öryggið og efinn tók við. Álit annarra fór að skipta meira máli og orðsporið. Ekki misskilja mig. Ég er ekki með þráhyggju gagnvart hinum 18 ára mér. Ég var duglegur að koma mér í vandræði og gerði hluti án þess að hugleiða afleiðingarnar. En ég get ekki annað en hugsað: Hvaðan kom þetta öryggi og „attitude”? Og af hverju er ég ekki með það lengur?“
Þá segir Friðrik að mögulega þroskist fólk einfaldlega upp úr öllum ýktum hegðunarmynstrum en telur hann að sumt sem einkenni ungt fólk megum við ekki sleppa.
„Því til þess að komast nær sínum markmiðum þá verður maður að fara svolítið blátt áfram, eins og sem börn, unglingar og ungmenni gera. Það er einmitt þetta sem maður er að sjá í ungu fólki í dag, framkvæmdagleðin og þvílíkan eldmóð gagnvart því sem það hefur ástríðu fyrir. Ég er að finna hann aftur, mjög meðvitað að sjálfsögðu, í dag. Ég er rólega en örugglega að ganga á móti átján ára mér með lófann á lofti.“
Pistil Friðriks má lesa í heild sinni á Vísi.
