Staða bankastjóra Landsbankans, stjórnar bankans og bankans sjálfs versnar í hvert skipti sem bankastjórinn kýs að tjá sig um Borgunarmálið. Í Kastljósi gærkvöldsins reyndi Steinþór Pálsson að draga upp þá mynd af sér að hann og aðrir í Landsbankanum hafi verið grandalausir og látið Borgunarmenn plata sig upp úr skónum. Geta svona einfaldir menn stjórnað banka?
Vitað er að Landsbankinn seldi Borgunarmönnum hlutinn í Borgun á því verðmati sem Borgunarmenn komu sjálfir með inn í bankann. Í þættinum í gær fullyrti Steinþór að Landsbankinn hafi algerlega reitt sig á upplýsingar frá kaupendunum og ekki einu sinni haft rænu á að spyrja spurninga, jafnvel ekki um valréttinn hjá Visa sem bankanum var þó kunnugt um og bankaráðið fjallaði sérstaklega um á fundi hálfu öðru ári áður en Borgunarbréfin voru seld. Borgunarmenn hafi einfaldlega logið Landsbankamenn fulla í málinu.
Síðar í viðtalinu reiknaði Steinþór sig niður á að tap Landsbankans á afglöpum hans og annarra stjórnenda bankans í Borgunarsölunni nemi ekki nema kannski 300 milljónum eftir skatta þrátt fyrir að valrétturinn skili Borgun 6-8 milljörðum. Þar leggst lítið fyrir tæplega þriðjungshlut. En á hverju byggir Steinþór þessa tölu? Jú, á því að stjórnendur Borgunar hafa tilkynnt Landsbankamönnum að Landsbankinn ætti tilkall til 6-8 prósenta af öllum milljörðunum. Já, sömu menn og lugu Steinþór fullan fyrir rúmu ári eru nú áreiðanleg heimild að hans mati. Getur svo trúgjarn maður endurreist glatað traust Landsbankans?
Sér til hróss tiltók bankastjóri Landsbankans að þegar hann kom í bankann 2010 hafi hann verið á barmi gjaldþrots en nú væri eigið fé hans meira en 200 milljarðar og að auki hefðu tugir milljarða verið greiddir í arð til ríkisins. Ekki hefur það eigið fé orðið til úr eignarhaldsfélaginu Vestia, sem Landsbankinn lagði á furðu lágu verði inn í Framtakssjóð Íslands og ekki hefur Setbergslandið skapað slíkan auð – í öllu falli ekki fyrir bankann.
Steinþór greindi glaður í bragði frá því að ekki væru allar sölur bankans jafn galnar og Borgunarsalan. Nefndi hann til ónefnt fyrirtæki sem bankinn prangaði inn á, ja sennilega grandalausa, Kanadamenn fyrir tvo milljarða fyrir skömmu og er nú verðlaust. Þar liggja tveir milljarðar. En 250 milljarðana, sem út af standa, hefur Landsbankinn búið til á kostnað íslenskra heimila og fyrirtækja. Lán voru tekin yfir á miklum afslætti en innheimt til fulls af fullkominni hörku og óbilgirni. Starfsmenn Landsbankans fengu sérstakan bónus fyrir vasklega framgöngu við að hámarka eigið fé bankans á kosntað viðskiptavina hans.
Hundruð fjölskyldna eiga um sárt að binda vegna eiginfjársöfnunar Landsbanka þeirra Steinþórs og Tryggva Pálssona. Fjöldi fyrirtækja og fasteigna hefur verið hirtur af eigendum sínum á óeðlilega lágu verðmati og komið fyrir í dótturfélögum Landsbankans. Lánin sem út af standa eru svo innheimt af eignalausum. Á hinn bóginn ofmetur bankinn verðmæti þeirra eigna sem hann leyfir viðskiptavinum sínum að halda. Þau eru því í raun yfirveðsett og stefna mörg í alvarleg vandræði á næstu misserum. Framundan er því verulegur vanskila- og mögulegur afskriftavandi hjá Landsbankanum. Þetta veikir stöðu bankans og kemur til viðbótar því að framferði bankastjórans og annarra stjórnenda bankans hefur grafið alvarlega undan því trausti sem kann að hafa ríkt á bankanum.
Bankastjóri og aðrir stjórnendur Landsbankans eru kannski grandalausir að eðlisfari en seint verða þeir kallaðir grandvarir bankamenn.
