Það fór um mig frelsistilfinning þegar ég var að kaupa hollustuvörur í versluninni Frú Laugu í síðustu viku. Á einu borðinu í búðinni voru nokkrar léttvínstegundir sem var hægt að smakka á. Við hlið glasanna var pöntunarlisti yfir um 30 tegundir af eðalvínum á góðu verði.
Á menningarnótt í Reykjavík var boðið upp á heimabruggaðan bjór ! Um 30 bruggarar mættu í Hljómskálagarðinn og leyfðu gestum og gangandi að prófa framleiðsluna sína. Nokkrir lögreglumenn voru á staðnum en aðhöfðust ekkert. Ótrúleg sjón á Íslandi.
Helgina áður hafði ég farið í ferð á Snæfellsnes. Á leiðinni vestur kom ég við á bensínstöð í Borgarnesi. Þar var raðað hvítvínsflöskum í kæli á réttu hitastigi . Ég keypti nokkrar flöskur og tók þær með mér. Þarna fékk ég aftur þessa frelsistilfinningu sem ég fékk í verslun Frúar Laugu fyrr um daginn.
Ljóst er að Vínbúðir ÁTVR eru ágætlega vel reknar verslanir, snyrtilegar og með vel þjálfuðu starfsfólki. En ég gæti séð fyrir mér blandað fyrirkomulag með áframhaldandi rekstri Vínbúðanna samhliða því að matvöruverslanir og “gúrmet” búðir fengju að bjóða viðskiptavinum sínum að kaupa vínið með matnum.
Væri það ekki tímasparnaður og bensínsparnaður ef við gætum keypt borðvínin okkar þar sem við kaupum kjötið eða fiskinn. Okkur er alveg treystandi fyrir þessu frelsi. Við getum keypt skotvopn, eiturefni, sprengiefni og annan hættulegan varning af verslunum sem ríkið er ekkert að skipta sér að.
En það var annað hljóð í strokknum þegar ég fór út á Granda um daginn og keypti ítalskan ís í vöffluformi. Ég spurði afgreiðslumanninn af hverju ísinn væri svona dýr. Svarið var að hann væri með verndartolla sem tvöfölduðu verðið.
Í ostabúðinni við hliðina er seldur ostur frá öllum heimshornum. Aftur spurði ég búðarkonuna af hverju osturinn væri svona dýr. Svarið var að hann væri með verndartolla sem tvöfölduðu verðið.
Nýlega voru afnumdir verndartollar af hrísmjólk, hnetumjólk og kókosmjólk. Innflytjendurnir voru svo óheppnir að kalla þessa drykki “mjólk”. Þar með voru þeir orðnir ógn við íslenska landbúnaðarkerfið.
Ekki er langt síðan að verndartollar voru teknir af innfluttu grænmeti og viti menn…..íslenskur grænmetisiðnaður fór að blómsta sem aldrei fyrr og skilar mestum hagnaði af öllum greinum íslensks landbúnaðar.
Tollverndin kostar íslenska neytendur um 15 milljarða króna í aukakostnaði við matarinnkaup heimilanna samkvæmt nýlegri úttekt. Þetta samvarar um 15 þúsund króna viðbótarkostnaði á mánuði hjá hverri fjölskyldu í landinu.
Hvar er ráðuneyti neytenda? Hvar eru þingmenn sem hugsa um hagsmuni neytenda á Íslandi. Neytendur voru um 327 þúsund þegar síðast var talið. Enginn núverandi stjórnmálaflokka er að sinna hagsmunum þeirra að viti.
Hvernig getur á því staðið að árið 2015 eru stjórnvöld ennþá að setja verndartolla á sjálfsagðar matvörutegundir, bara til að auka útgjöld heimilanna, halda verðbólgunni gangandi og þar með að hækka lánin okkar.
Önnur frelsisfrétt barst í vikunni frá Innanríkisráðuneytinu sem leyfði ungri íslenskri stúlku að bera nafnið Harriet. Hún fékk loksins vegabréf eftir margra ára bið vegna þessa að Mannanafnaeftirlitsnefnd ríkisins gaf ekki leyfi fyrir nafninu. Getur það verið rétt að árið 2015 sé ríkið ennþá að ráða því hvað börnin okkar mega heita. Er þetta ekki ríkisforsjá sem er gengin of langt?
En nú heyrist að Innanríkisráðherra ætli að leggja mannanafnanefnd niður. Vonandi blása vindar frelsisins á Íslandi með meiri krafti en áður.
Vel á minnst frelsi. Sögurnar í upphafi þessa pistils voru of góðar til að vera sannar.
Vínin í Frú Laugu varð ég að panta á netinu þeirra og sækja í vínbúðina Heiðrúnu og borga þar.
Bjórinn á Menningarnótt var ókeypis og bara til að smakka.
Vínflöskurnar í bensínstöðinni varð ég að drekka á staðnum, samkvæmt reglugerð ríkisins til varnar áfengisbölinu. Ég sleppti því enda 100 kílómetra akstur framundan til Malarrifs.
