Fermingarangistin

Miðjubarnið mitt fermist næsta sunnudag. Ég var kannski örlítið stressaðri yfir fermingu frumburðarins og kannski er smá móralll fólginn í því að vera ekki stressuð... Ég er bara búin að vera pollróleg... Ég á líka klára og ákveðna dóttur sem vissi frá sirka degi eitt að hún vildi klæðast kjól hálfsystur sinnar sem einmitt klæðir hana svo stjarnfræðilega vel og smellpassar henni. Við vorum líka búnar að finna sal. Tékk í tvö stór box! Hárgreiðslukonan okkar var líka búin að taka morguninn frá, að eigin frumkvæði, ég er ekki mikið fyrir að plana of mikið.

Fermingarstúlkan er með bein í nefinu, elskar stórsteikur og berneis og var búin að tilkynna mér að þær yrðu á boðstólum og hver ætti að sjá um þær. Svo var hún búin að baka Sörur með einni ömmunni og taka loforð af annarri að baka uppáhalds marensið.Þetta var frekar klárt, ég í massa vinnutörn og lítið að velta mér upp úr þessu. Allt samt á fínasta róli. Svo á mánudegi rúmri viku fyrir fermingu fékk hjartað mitt fimmtíu og sjö aukaslög... ég sat í kaffi með vinkonu sem útskýrði fyrir mér að önnur vinkona okkar væri búin að gera þetta og hitt sem ég hafði ekki einu sinni hugarflug í, hvað þá framkvæmdavilja, fyrir fermingu sem var einmitt sama dag og ferming dóttur minnar. Allt í einu fann ég samviskubit og vanmátt heimsins hellast yfir mig... að ég væri bara alls ekkert að föndra fyrir stóra dag barnsins.

Eftir að hafa fyrir fermingu frumburðarins fyrir nokkrum árum, klúðrað mínu eina verkefni, að baka Rice Krispies kransaköku... sem svo á fermingardeginum lá á hliðinu eins og klósettslys... Hafði ég nefnilega tekið meðvitaða ákvörðun um að mér færi betur að vera mamman sem dundar sér við að útbúa hressandi myndasýningu um líf hennar til þessa dags, velja með henni þau lög sem hún elskar... og hlæja í undirbúningnum yfir myndunum frá því að hún var lítið, feitt, sköllótt splæs, oftar en ekki með gat á hausnum og leyfði mér sjaldnast að sofa eða eiga óslitið samtal við vinkonur mínar. En er nú farin að slaga í 180 sentimetrana og hlær að hobbitanum mér þegar við tannburstum okkur hlið við hlið á síðkvöldum.

Æ, hún verður ekki með best skreyttu veisluna, né bárust boðskortin hennar fyrst út... En mamma hennar lofar að smæla framan í heiminn og hana, og vera ekki úttauguð í veislunni... jafnvel þó að foreldrarnir séu fráskildir og fjölskyldan sé flókin og mamma hennar geti ekki bakað Rice Krispies turna. Enda hennar dagur... ekki minn... né okkar...