Evrópuhræðsla (á ensku „Europhobia“) skaut óvænt upp kollinum í sumar eins og hvert annað frjókornaofnæmi.
Krankleikinn lýsir sér í því að venjulegt fólk heldur að allt hið illa komi frá Evrópu. Svörtu kanalarnir (Tilvitnun;Evrópa hlýtur að vera skelfileg) hafa hamrað á þessu og aukið útbreiðslu veikinnar.
Veikin lá niðri í nokkur ár eftir að Ísland varð aðili að EES og þannig með aukaaðild að ESB, en þá nutu Íslendingar hressilegra vinda sem blésu úr austurátt. Aukið viðskiptafrelsi, víðsýni, stöðugleiki og aukin samskipti við Evrópu höfðu góð áhrif og minnkuðu neikvæð áhrif veikinnar.
En nú hefur Evrófóbían farið á hærra stig og er um þriðjungur þjóðarinnar illa farin af veikinni. Komið hefur í ljós að flestir þeirra eru í samtökum sem kenna sig við Heimsýn og xnei.is.
Eftir að Grikkland lenti í vandræðum með sín fjármál í sumar hefur fjöldi þeirra þeirra sem hafa verið með þráláta Evrópuhræðslu komið fram í fjölmiðlum og hrósað sér og glaðst yfir því að hafa haft rétt fyrir sér alla tíð. Þeir fullyrða að Evrópusamstarfið geti eyðilagt heilu atvinnugreinarnar, valdi atvinnuleysi og skuldasöfnun og að Ísland tapi sínu fullveldi ef það eykur Evrópusamvinnu.
Þeir telja það kost að geta fellt gengi sjálfstæðs gjaldmiðils og þannig rýrt kjör almennings með einu handtaki. Evrópuhræðslan hefur leitt til þess að stór hópur Íslendinga fyllist einangrunaráráttu og minnimáttarkennd. Jafnvel ráðamenn þjóðarinnar telja að maturinn í Evrópu sé svo eitraður að hann breyti hugarfari fólks. Aðrir ráðamenn telja að orkan þar sé svo skítug að hún geti mengað hina hreinu íslensku orku. Einn þingmaður hélt því fram að í Evrópu ríkti hungursneið og önnur óáran sem gæti komið til Íslands ef Evrópusamstarfið væri aukið.
Evrófóbía á hæsta stigi lýsir sér í því að Evrópusambandið muni, ef Ísland gerist fullgengur aðili, hrifsa til sín allar auðlindir þjóðarinnar, fiskinn og orkuna og nýta í eigin þágu. Fiskimiðin munu fyllast af gráðugum sjómönnum sem tæma þau á augabragði. Evrópusambandið muni gera allt til að gera lífið á Íslandi eins óbærilegt og hugsast getur. Evrópuhræðslan kemur þannig fram í því að Evrópusambandið muni auðmýkja allar smáþjóðir og svipta þær frelsi sínu. Eina leiðin til að halda fullveldi og reisn sé að standa utan bandalagsins.
Mjög slæmt tilfelli Evrófóbíu kom fram nýlega hjá einum áhrifamiklum Heimssýnarmanni sem líkti þeim sem vilja skoða kosti Evrópusamstarfs við þá sem vildu koma á kommúnisma á Íslandi. Hann líkti talsmönnum Evrópuhugsjónarinnar um viðskiptafrelsi og lýðræði ítrekað við sporgöngumenn Stalíns. Kommúnísminn drap um 60 milljónir manna meðan Evrópusambandið hefur tryggt frið í Evrópu í um 80 ár.
Lækning við Evrópuhræðslu er einföld. Hún felst í því að leyfa þjóðinni að kjósa um framhald viðræðna um aðild að ESB eins og núverandi stjórnarflokkar lofuðu margsinnis fyrir síðustu kosningar. Þjóðin fái að ráða þessu eins og hún gerði í Icesave-málinu, og hafði rétt fyrir sér þá eins og í þessu máli. Um 73% þjóðarinnar vilja fá að kjósa um framhald viðræðnanna þannig að líklega eru aðeins um 27% með Evrópuhræðslu. Þannig að kannski er veikin ekki eins mikið áhyggjuefni og talið var.
Það gleymist oft í umræðunni að Ísland er Evrópuland. Við Íslendingar erum Evrópubúar með evrópska menningu. Stærsti hluti okkar viðskipta og samstarfs er við Evrópuþjóðir. Þannig erum við öll Evrópusinnar sem er okkur eins eðlilegt og að vera umhverfissinnar, lýðræðissinnar og jafnréttissinnar. Sem segir að Evrópuhræðslan er auðlæknanleg.
