Barnabók sem spáði fyrir um framtíðina.
,,Sofandi þingmenn, værðarlega svífandi í eigin þægindaheimi. Mengaðar ár sem ekki gefa ætan fisk. Fólk með grímur fyrir vitum sér út af mengun: Raunveruleiki eða skáldsaga? Bæði.
Ég var að hugsa um loftslagsráðstefnuna í París þegar ég mundi eftir barnabók sem ég fékk fyrir rúmum 40 árum. Bókin hét ,,Grallarastjarnan“ og ég hélt mikið upp á hana. Mér fannst þetta hálfgerð hryllingssaga um snjöllu stelpuna Barbró sem gat séð með stjörnukíki alla leið til Grallarastjörnunnar. Þar ríkti hræðilegt ástand. Þingmenn annað hvort akandi á einkabílum sínum eða sofandi í þingsal á meðan ekki var hægt að fara út úr húsi nema setja upp grímu fyrir andliti til að kafna ekki úr menguðu andrúmslofti. Rusl fauk um allt og árnar svo mengaðar að fiskarnir voru óætir.
Mér fannst þetta alltaf vera hálfgerð hryllingsbók. Framtíðarskáldsaga sem fékk hárin til að rísa og var bara á færi hugrakkra barna að lesa. En viti menn: Barnabókin ,,Grallarastjarnan“ var framsýn (eða skyggn) því veruleiki okkar er svona í dag.
Sumir þingmenn svífa um í velmegunarskýji, sofandi á verðinum og þegar þeir fara á stjá hugsa þeir um skyndigróða úr áli og olíu. Og áldósir og drasl má víða finna í ám og landi. Sjórinn svo fullur af plasti að það ógnar fiskum og fuglum. Ég hef verið í Peking í Kína og þurft að hafa grímu fyrir vitum mér þegar farið var út á götu, slík var mengunin. Og ég hef séð Asíubúa á göngu í Reykjavík með samskonar grímu fyrir andlitinu.
Mikið langar mig að finna aftur þessa framsýnu barnabók og rifja upp hvaða ráð voru gefin upp í lokin. Því þetta var örugglega lausnamiðuð bók, með góðum endi.
Og ég vona að þjóðarleiðtogar heims sofi ekki á verðinum heldur taki afgerandi afstöðu gegn mengun og með framtíðinni. Ég, og flestir sem ég þekki, munum leggja okkar litla lóð á vogarskálarnar til að draga úr mengun. En við þurfum fyrirtæki, stofnanir og þjóðir með okkar. Hugsum stórt, horfum grímulaust fram á veginn.“
Kær kveðja,
Sirrý
