Ég velti því fyrir mér hvað verður um samfélagið okkar ef við hættum að fjölga okkur.
Hvernig ætlum við að þróa áfram með okkur sterka þjóð með efnilegu fólki sem hér vill búa ef við tökum því ekki um leið og kostur gefst inn í grunnstofnanir og mótum þau saman.
Ef það að eignast börn séu orðin það mikil forréttindi að aðeins þeir sem mega missa úr vinnu ásamt því að hafa það bakland til staðar að stíga inn í þegar millibilsástand verður á milli dagpössunar og leikskóla.
Þegar ég nefni millibilsástand og bakland þá tengja margir foreldrar og þekkja þá tilfinningu að vera milli steins og sleggju þegar kemur að ná endum saman á enda mánuðum fæðingarorlofs og fyrstu dögum dagpössunar. Því ekki eru fæðingarorlofsgreiðslur það gefandi að foreldrar hafi tök á ólaunuðum frídögum.
Afhverju er börnum ekki tryggt í vöggugjöf öruggt pláss í umönnun um leið og fæðingarorlofi foreldra líkur?
Hvort það sé í formi dagmæðra
- Eða ungbarnaleikskóla líkt og í löndunum í kring
- Umsókn og pláss á leikskóla ætti að vera eins sjálfssagt og skráning í þjóðskrá
Þetta er nauðsynleg grunnþjónusta sem við eigum öll að hafa rétt á þegar við erum að móta nýja meðlimi þjóðfélagsins.
Í dag höfum við menntaða leikskólakennara, líkt og við höfum menntaða kennara fyrir fyrsta bekk í grunnskóla. Ætti því engin undantekning að vera á því að börn hafi greiðan aðgang að leikskólakennurum frá 9 mánaða aldri. Aðgengi barna að leikskólum á ekki að vera happdrætti; bundið við efnameiri sveitarfélög, fæðingardag barna eða efnahag foreldra. Sveitarfélag hefur 9 mánuði að undirbúa nýtt pláss, ráða starfsmenn og því sem fylgir fjölgun barna. Löndin í kringum okkur geta þetta og það sama á að gilda um okkur líka.
Ef ekki er hægt að treysta á sterka byrjun, hvernig tryggjum við þá sterkari endi?
Um er að ræða grunnatriði í sanngjörnu samfélagi. Er það ekki annars eitthvað sem ætti að vera að leiðarljósi meðal allra flokka? Sanngjarnt samfélag með réttlátu menntakerfi, allt frá fyrsta skrefi.
