Allir eru einhvern tímann minntir á það af þeim sem eldri eru hversu gott það var að vera til hér á árum áður.
Nostalgía er engin nýjung í íslensku samfélagi, né virðist hún vera að hverfa.
Aðrir ganga lengra og ýmist bölva eða kvarta ungu kynslóðinni fyrir að vera svona eða hinsegin. Afhverju fara þau ekki út að leika sér?
Börn sjá og gera það sem þeim er kennt.
Ég greip mig glóðvolga annars hugar öll jólin flettandi á milli miðla, andlega fjarverandi þeim sem ég hefði átt að vera með þegar loks gafst tækifæri til.
Mér þótti það nú ekkert stórmál enda veit ég að börnin í kringum mig eru í góðum höndum hjá foreldrum sínum og fannst mér ég hafa fullan rétt á að fletta símanum að vild.
Það var ekki fyrr en ég sá mynd af mér eftir hátíðirnar þar sem lítil falleg augu stara upp til mín með aðdáun, full af vissu að þarna væri einhver til að fylgja og fara eftir. Á myndinni held ég örugglega með báðum höndum í símann, örugg um að missa af engu en á meðan missti ég af því sem gerðist í kringum mig.
Staðreyndin er sú að tæknin er komin til að vera, börn í dag alast upp í ólíkum aðstæðum en við gerðum og það er okkar að taka því og ala þau með tölvum frekar en á þeim.
Ég hlakka til komandi stunda með öllu litla fólkinu á árinu þó kraftaverkin gerast ekki á einni nóttu. Þá er ég viss um að áhugi minn til þess að vera fyrirmyndin þeirra komi mér góða leið áfram að leggja símann niður, þó það sé ekki nema til að segja þeim hversu mikið betra það var þegar ég var barn.
