Það stefnir í harðari átök á vinnumarkaði en gengið hafa yfir í áratugi. Meira en 120 þúsund vinnandi manna eru með lausa samninga og verkföll stórra hópa eru yfirvofandi; sum byrjuð.
Ótrúlegur tvískinnungur – að ekki sé talað um hreina siðblindu – einkennir framgöngu margra málsaðila: ríkisstjórnin hækkar laun lækna um 30%; vinstri meirihlutinn í Reykjavík hækkar laun forstjóra Orkuveitunnar um 90%; formaður Samtaka atvinnulífsins stendur fyrir 20% hækkun á launum flugstjóra; stjórnarmaður í Samtökum atvinnulífsins gengur af fundi þar eftir að hafa samþykkt að enginn megi hækka í launum um meira en 3,5%, svo allt fari ekki til fjandans, og á stjórnarfund í Granda þar sem hann samþykkir tífalda þá hækkun fyrir sjálfan sig. Fulltrúar lífeyrissjóða verkalýðsins samþykkja svo 75% launahækkun fyrir sjálfa sig og aðra í stjórn VÍS.
Svo koma ýmsir ofangreindra grafalvarlegir fram í fjölmiðlum og segja að þjóðfélagið fari á annan endann ef lægst launaða fólkið fær meira en 3-4% launahækkun og lágmarkslaun hækki í 300 þúsund krónur á þremur árum.
Og hvernig endurspeglast þessi staða í pólitíkinni? Það er skemmst frá því að segja að hún gerir það ekki. Allir flokkarnir á Alþingi eiga þó þrátt fyrir allt eitt sameiginlegt: þeir hafa glatað öllum lifandi tengslum við verkalýðshreyfinguna. Þetta er mest áberandi hjá þeim flokkum sem áttu þau mest og best fyrir: Sjálfstæðisflokknum og vinstri flokkunum, sem núna eru þá Samfylking, Vinstri grænir og Björt framtíð. Raunar skrifaði formaður þeirra síðastnefndu grein um hugsjónir síns flokks nú um helgina. Þar var ekki minnst orði á yfirstandandi baráttu láglaunafólks fyrir bættum kjörum, en kvartað yfir nafnalögum og „freka kallinum“. Einmitt.
Staðreyndin er sú að láglaunafólk á Íslandi á sér enga almennilega málsvara lengur í flokkunum á Alþingi. Þingmenn vinstri flokkanna rífa sig hása yfir háspennustaurum á hálendinu en gefa sig lítið eða ekkert að kjörum verkafólks. Einu skiptin sem þeir gefa sig eitthvað að kjaramálum og vinnudeilum er þegar vinir þeirra í samtökum háskólamanna eiga í hlut.
Svarið við spurningunni í fyrirsögninni er nei – það er enginn verkalýðsflokkur á Íslandi.
