Borgarstjórnarmeirihlutinn hefur legið undir miklu og verðskulduðu ámæli fyrir sniðgönguklúðrið - m.a. í síðasta pistli hér á þessum stað. Þessi vandræðagangur bættist ofan á nýlegar upplýsingar um að rekstur borgarinnar er í hreinu óefni.
Það sem verður meirhlutanum hins vegar til nokkurrar bjargar í þessum vandræðum öllum er að það er eiginlega engin stjórnarandstaða fyrir hendi í borginni.
Maður hefði ætlað að þegar hinar döpru tölur um rekstur borgarinnar voru kynntar fyrir skömmu þá hefði minnihlutinn hafið upp raust sína með rökstuddri gagnrýni á allt það sem miður hefur farið og lagt fram vel útfærðar tillögur til úrbóta. En það heyrðist bara eitthvert hjáróma muldur.
Sömu sögu er að segja af sniðgöngumálinu. Minnihlutinn greiddi að vísu atkvæði gegn vitleysunni í borgarstjórn en hafði sig annars lítið í frammi - og einungis þrír af sex fulltrúum minnihlutans sáu ástæðu til að tjá sig um málið þegar það var afgreitt.
Það var ekki fyrr en utanaðkomandi fólk var búið að sýna fram á hvílíkt rugl var hér á ferðinni sem minnihlutinn tók við sér - og þá var farið að tala um nasista (sic!).
Það var líka dálítið sérkennilegt að horfa á borgarstjórann og leiðtoga sjálfstæðismanna í borginni takast á um þetta mál í sjónvarpi fyrir nokkrum dögum. Það var einhvern veginn ekki eins og pólitískir andstæðingar ættust þar við.
Gengur það yfirleitt upp að oddviti Sjálfstæðisflokksins og leiðtogi stjórnarandstöðunnar í Reykjavík sé í aðra röndina starfsmaður meirihlutans sem formaður Sambands íslenskra sveitarfélaga? Bindur það ekki að einhverju leyti hendur hans í stjórnarandstöðu í borginni?
