Stundin hefur hrundið af stað hraðari atburðarrás varðandi forsetakjör en nokkurn gat órað fyrir. Blaðið birti í síðustu viku niðurstöður úr allstórri skoðanakönnun sem verður að teljast marktæk. Spurt var um afstöðu fólks til nokkurs fjölda einstaklinga sem nefndir hafa verið í embætti forseta eða hreinlega gefið kost á sér.
Niðurstaðan er svo afgerandi að menn vita ekki hvaðan á sig stendur veðrið. Katrín Jakobsdóttir er með meira en þrefalt fylgi á við þá sem næstir koma. Hún nýtur stuðnings 23% aðspurðra meðan nokkur hópur er með kringum 7% hver. Þar er um að ræða þungaviktarfólk í öllum tilvikum. Þeir sem næstir komu með um þriðjung af fylgi Katrínar formanns VG voru: Stefán Jón Hafstein, Davíð Oddsson, Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, Salvör Nordal, Andri Magnason, Ólafur Jóhann Ólafsson og Össur Skarphéðinsson.
Þessi afgerandi niðurstaða virðist hafa ýtt Katrínu Jakobsdóttur nær því að tilkynna um framboð ef marka má að hún er í stóru viðtali við Stundina og á forsíðu blaðsins. Í viðtalinu er hún byrjuð að slá um sig með sölulegum frösum eins og að forseti eigi að sinna umhverfismálum, menningu, mannréttindum og lýðræði. En ekki hvað? Hingað til hefur hún frekar vísað hugmyndinni frá sér en er greinilega farin að máta sig í stólinn eftir þessa niðurstöðu.
Að mati flestra myndi tilkynning hennar um framboð gera út um framboð flestra annara alvöruframbjóðenda sem nefndir hafa verið eins og t.d. Össurar, Þorgerðar Katrínar, Ólafs Jóhanns og Salvarar.
Við þessar aðstæður er eins og æði hafi runnið á ýmsa hópa þjóðfélagsins. Ráðist er að Katrínu Jakobsdóttur úr ólíkum áttum af meiri hörku en maður hefur séð í umræðum um hana. Árásir koma bæði frá hægri og vinstri.
Svo er að sjá að vinstra fólkið vilji ekki missa hana því ætla má að flokkur hennar VG liðist þá í sundur. Katrín er límið í flokknum. Með vingjarnlegri framkomu sinni hefur henni tekist að draga úr átökum og illindum innan flokksins. Víst er að um leið og hún stigi af sviði VG þá hæfist skefjalaus valdabarátta milli mismunandi hópa sem gera tilkall til þess að eiga flokkinn og ráða honum. Talið er Svandís Svavarsdóttir myndi reyna við formennskuna en engin sátt gæti tekist um hann, dæmda manneskju fyrir brot í embætti ráðherra.
Þá horfa ýmsir á vinstri væng íslenskra stjórnmála til þess að reynt verði pólitískt samflot í næstu kosningum, hræðslubandalag, til að reyna alla vega að hamla gegn því að einhverjir þriggja vinstri flokkanna, VG, Samfylking og Björt framtíð, þurrkist alveg út. Þá væri Katrín Jakobsdóttir eina manneskjan sem gæti leitt slíkt hræðslubandalag.
Árásirnar frá hægri snúast meira um að strá salti í sárin frá tíma ríkisstjórnar Jóhönnu og Steingríms. Bent er á að Katrín hafi staðið með þeim í öllum þeim málum sem eftir á eru talin vera mesta óhæfan frá þeim stjórnarferli. Hún hafi stutt mannréttindabrotin gegn Geir Haarde þegar hann var dreginn fyrir Landsdóm, hún studdi Icesave-samningana, m.a. hina illræmdu Svavarssamninga, hún tók þátt í að gefa erlendum kröfuhöfum íslensku bankana, hún hafi fagnað því að fá refsinornina Evu Joly til ráðuneytis um það hvernig mætti taka fólk af lífi án dóms og laga. Þetta gerði hún allt með brosi á vör á meðan Jóhanna og Steingrímur J. gnístu tönnum framan í þjóðina og hafa því hingað til fengið þyngstu höggin.
En þegar Katrín stigur fram á sviðið, heldur að hún geti orðið ný Vigdís og setið á friðarstóli á Bessastöðum, þá hrökkva stórir hópar upp við vondan draum og fara umsvifalaust að tíðka hin breiðari spjótin.
Íslenska þjóðarsálin er trúlega enn svo löskuð eftir hrunið að það er alveg sama hver fer á Bessastaði. Nýr forseti mun verða fyrir árásum og illsku frá allt of stórum hópi landsmanna sem enn á bágt, sættir sig ekki við orðinn hlut og reynir að fá útrás fyrir gremju sína með árásum á þá sem hæst trjóna í samfélaginu hverju sinni hvort sem er í stjórnmálum, viðskiptum, menningu eða í embætti forseta.
Og þá er spurning: Hverjir nenna; hverjir vilja leggja þetta á sig og sína?
