Vonandi bera Íslendingar gæfu til að velja sér forseta sem ekki er núverandi eða fyrrverandi stjórnmálamaður.
Ólafur Ragnar Grímsson hefur tryggt sér sess í nútímasögu Íslands sem sá forseti sem lengst hefur setið og sá sem mestur styrr hefur staðið um. Hann hefur að sönnu verið umdeildur en hann hefur haft kjark til að þróa embættið í nýjar áttir. Hvort sú þróun er til góðs eða ills á eftir að koma á daginn. Með Ólafi gerði þjóðin að nýju tilraun til að velja stjórnmálamann. Sú tilraun hefur alls ekki aukið samstöðu meðal landsmanna. Ólafur Ragnar hefur ekki verið sameiningartákn þjóðarinnar, frekar klofið hana í fylkingar.
Nú er kominn tími til að finna forseta sem getur sameinað þjóðina á bak við sig í anda þess sem Vigdísi Finnbogadóttur tókst svo vel og reyndar Kristjáni Eldjárn einnig. Leitum nú að frambjóðendum sem hafa til að bera fleiri af góðum eiginleikum Vigdísar og Kristjáns heldur en klókindi hins æfða stjórnmálamanns.
Ég hvet kjósendur til að staldra við nokkur nöfn sem gætu uppfyllt þessi skilyrði. Kanna þarf hvort þetta fólk hefur hljómgrunn meðal þjóðarinnar og ekki síður hvort þau kynnu að hafa áhuga á starfinu:
Ólafur Jóhann Ólafsson rithöfundur og stjórnandi hjá Sony, Stefán Eiríksson fyrrverandi lögreglustjóri í Reykjavík, Magnús Geir Þórðarson útsvarpsstjóri og fyrrum leikhússtjóri, Kristín Ingólfsdóttir prófessor og fyrrum rektor, Berglind Ásgerisdóttir sendiherra í París, Þórarinn Eldjárn skáld, Ari Kristinn Jónnsson rektor HR, Þóra Arnórsdóttir fréttamaður sem fékk 33% atkvæða í síðustu forsetakosningum svo einungis átta frambærilegir einstaklingar séu nefndir að þessu sinni.
Fjöldi núverandi og fyrrverandi stjórnmálamanna hefur verið nefndur til sögunnar. Gefum þeim öllum frí að þessu sinni, þó meðal þeirra séu hinar ágætustu manneskjur eins og eftirtalin níu dæmi sýna: Katrín Jakobsdóttir alþingismaður, Össur Skarphéðinsson alþingismaður, Stefán Jón Hafstein fyrrverandi borgarfulltrúi, Jón Gnarr fyrrverandi borgarstjóri, Ragna Árandóttir fyrrverandi ráðherra, Vilhjálmur Egilsson fyrrverandi alþingismaður, Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir fyrrverandi alþingismaður og ráðherra, Ólöf Nordal ráðherra og fyrrverandi alþingismaður, Ingibjörg Sólrún Gísladóttir fyrrverandi ráðherra, borgarstjóri og alþingismaður.
Í anda þessa má ljóst vera að Íslendingar þurfa ekki á nýjum stríðsmanni að halda í embætti forseta. Gildir það jafnt um stríðsmenn úr stjórnmálum sem og aðra. Þess vegna tel ég að menn eins og Andri Snær Magnason og Kári Stefánsson eigi ekki erindi. Þeir eru snjallir hver á sínu sviði en þeim er ekki lagið að fylkja breiðum hópum á bak við sig. Þeir geta farið fyrir harðlínuöflum og gert það vel. En ekki fyrir heilli þjóð.
