Kristín Hafsteinsdóttir varð fyrir miklum áföllum þegar hún varð ung sem höfðu gríðarleg áhrif á líf hennar. Einelti í grunnskóla og nauðgun á unglingsárunum spiluðu þar mikið inn og reyndi Kristín eftir bestu getu að fela sársauka sinn.
„Það hafði gífurleg áhrif á mig og ég faldi sársaukann og andlegu vanlíðanina vel, hélt ég. Þegar ég komst inn í vinahóp sem samanstóð af eldri strákum sem voru byrjaðir að drekka og reykja vildi ég ekkert meira en að „fitta inn.“ Segir Kristín á síðunni Það er von.
Kristín hefur glímt við fíknisjúkdóminn í langan tíma og segir hún það hafa verið erfitt að viðurkenna það í fyrsta skipti að hún væri alkóhólisti vegna þess að hún hafði alltaf lifað í afneitun.
„Ég fór að fikta við að drekka og ég fann hvað geðheilsan mín hrakaði hratt. Áður en ég vissi af var ég farin að drekka nánast allar helgar og eftirköstin voru þau að ég datt langt niður í þunglyndi og kvíða.
Drykkjan stigmagnaðist með hverju djammi og á endanum var eina takmarkið að vera sem fyllst til þess að deyfa sjálfa mig.“
Sýndi engum hvað henni leið illa
Kristín segist ekki hafa gert sér grein fyrir því hversu mikil áhrif drykkja hennar hafði á fólkið í lífi hennar og upplifði hún stöðugt að aðrir væru að koma illa fram við hana.
„Ég var aldrei vandamálið. Ég var þessi sem var sífellt brosandi, hrókur alls fagnaðar í glasi og sýndi engum hversu illa mér leið.“
Árið 2012 upplifði Kristín sig á botninum og ákvað hún þá að hætta að drekka áfengi.
„Ekki af því að áfengið var vandamál. Ég vildi breyta til og reyna að vinna í mínum málum. Ég kynnist manninum mínum fyrrverandi og eignuðumst við tvö yndisleg börn. Ég drakk ekki í sex ár en aldrei batnaði líðan mín. Ég var sjálfselsk, lét alla vanlíðan bitna á manninum mínum, var ekki eins góð móðir og ég ætlaði mér að vera, ég gerði það sem mér sýndist og fannst enn eins og allir aðrir væru að koma illa fram við mig. Ég var ofboðslega blind á mína eigin hegðun og sjálfselska mín bitnaði á öllum öðrum og þá sérstaklega manninum mínum, börnunum og foreldrum mínum.“
Féll eftir sex ár edrú
Árið 2017 tók Kristín ákvörðun um að byrja að drekka aftur. Segir hún að henni hafi fundist hún eiga það skilið eftir sex ára edrúmennsku.
„Það hrundi allt! Ég fór að koma enn verr fram við manninn minn og í sjálfselsku minni bað ég um skilnað. Ég vildi vera frjáls, ég vildi gera hvað sem ég vildi og það átti ekkert að stöðva mig. Ég fór að drekka reglulega og drakk enn meira á hverju fylleríi en ég hafði gert áður. Kvíðinn var orðinn óbærilegur og yfirleitt endaði ég með sjálfsvígshugsanir nokkrum dögum eftir drykkju og ég var í engu standi til þess að hugsa um börnin mín. Ég fékk stórt kjaftshögg eitt kvöldið þegar dóttir mín vaknar við lætin í mér í einu kvíðakastinu og þar sem ég sat á gólfinu og horfði á saklausu augun hennar rann upp fyrir mér að þetta gengi ekki lengur. Ég varð að leita mér hjálpar og það varð að gerast strax. Botninum var náð!“
Nokkrum dögum síðar gekk Kristín inn á fund hjá tólf spora samtökum og fannst magnað hvað hún tengdi við allt sem talað var um á fundinum.
„Mér fannst gott að vita að ég væri ekki ein um þetta og hægt væri að fá hjálp. Ég fékk yndislegan sponsor sem leiddi mig í gegnum sporin og einnig fór ég í gegnum 12 sporin: andlegt ferðalag. Þegar ég hafði verið edrú í ár var eins og ég hefði loksins vaknað aftur til lífsins og mér leið svo mikið betur. Ég var orðin meira meðvituð um mína eigin hegðun og andlega líðanin fór batnandi dag frá degi.“
Í dag hefur Kristín verið laus við drykkju í fimmtán mánuði og segist hún þakklát fyrir hvern dag sem hún er edrú.
„Ég nýt lífsins, ég elska tímann minn með börnunum. Ég hlakka til að eyða tíma með fjölskyldunni. Fimmtán mánuðir edrú og með mikilli sjálfsvinnu gat ég snúið mínu lífi við. Þú getur það líka, það er von.“
