Maður er háfldasaður eftir orðræðu síðustu daga um þetta óþarfa forsetaembætti.
Hringlandaháttur fráfarandi forseta fer í annála. Þegar hann er í þann veginn að sjá ljósið og átta sig á því að hann verði að víkja, þá stígur fram annar valdasjúkur maður sem hefur valsað um valdastofnanir þjóðarinnar í áratugi – vægast sagt með misjöfnum árangri.
Framan af gerði Davíð sitthvað vel en um aldamótin fór að halla undan fæti á vettvangi ríkisstjórnar og síðar í Seðlabanka Íslands þar sem hann tók illu heilli við stöðu bankastjóra. Hann brotlenti með þeim hætti að ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur neyddist til að henda honum öfugum út úr Seðlabanka Íslands. Hann var borinn út úr bankanum. Hann var rekinn með skömm eftir að hafa sett bankann á hausinn. Síðan hefur hann sleikt sár sín hjá sægreifunum sem eiga Morgunblaðið. Þar hefur hann reynt að endurskrifa samtímasöguna sér í hag og beitt til þess öllum brögðum. Það hefur samt ekki borið neinn árangur því fólk er á verði gagnvart honum. Þannig sögðu 10 þúsund manns Morgunblaðinu upp þegar hann gerðist ritstjóri þess. Fjöldi áskrifenda er kominn niður í 17 þúsund en fór yfir 50 þúsund þegar best lét á árunum upp úr 2000.
Davíð Oddsson er sært dýr. Hann er önugur, svekktur og illur viðskiptis. Hann hefur misst alla þá kosti sem gerðu hann að vinsælum borgarstjóra og ráðherra. Hann var fyrr á árum fyndinn og orðheppinn, fljótur að átta sig, vel máli farinn og snaggaralegur. Þessir eiginleikar eru löngu horfnir. Í staðinn blasir við aldraður og grár maður sem einkennist af hefndarþorsta og svekkelsi. Hann gengur um með krepptan hnefann og leitar leiða til uppreisnar æru og til að hefna sín á þjóðinni fyrir þá útreið sem hann hlaut þegar hann var rekinn með skömm frá Seðlabanka Íslands eftir að hafa verið upphafsmaður hrunsins, persónugervingur hrunsins, maðurinn sem tæmdi gjaldeyrissjóði þjóðarinnar inn í gjaldþrota fyrirtæki og setti sjálfan seðlabankann á hausinn.
Nú telur hann sig hafa fundið leiðina til að fá uppreisn æru og jafna um við þá sem gerðu hið óhjákvæmilega þegar þeir ráku hann úr seðlabankanum. Hann vill verða forseti Íslands. Hann hlýtur að trúa því að þjóðin sé svo fullkomlega galin og gengin í björg að hún fari að velja hann í hið háa embætti.
En þar bregst Davíð Oddssyni dómgreindin endanlega. Hafi eitthvað verið eftir af heilbrigðri skynsemi hjá honum, þá er ljóst að hann kvaddi slíka eiginleika þegar hann ákvað að bjóða sig fram til embættis forseta. Hann mun með þessu skrefi einungis verða sér til háðungar. Hann sýnir enn á ný dramb og hroka þess gerspillta valdamanns sem þegar hefur valdið þjóðinni ómældu tjóni. En hann telur ekki nóg að gert.
Þjóðin mun hafna Davíð Oddssyni með svo afgerandi hætti að hann verður einskis metinn eftir það. Landsmenn vilja kynslóðarskipti. Landsmenn vilja forseta sem er um fimmtugt eins og fyrri forsetar voru þegar þeir tóku fyrst við völdum. Það á við um Kristján Eldjárn, Vigdísi og Ólaf Ragnar. Þau reyndust öll vera á besta aldri til að takast á við embættið. Sama verður uppi á teningnum varðandi þann sem tekur við að þessu sinni. Maður um fimmtugt. En ekki ellilífeyrisþeginn Davíð sem allir eru löngu búnir að fá nóg af.
Það er útilokað að Davíð Oddsson fái meira en 20% atkvæða í komandi forsetakosningum. Hann mun sækja frjálshyggjufylgið inn í Sjálfstæðisflokkinn. Frjálshyggju- eða þráhyggjufylgi. Áætlað er að þar sé um að ræða um það bil þriðjung af fylgi flokksins, trúlega 8%. Davíð fær eitthvað frá Framsókn, einkum frá þeim sem vilja tryggja sægreifum sem ódýrastan aðgang að sameiginlegri auðlind þjóðarinnar og eru hvað illskeyttastir á móti útlöndum, einkum Evrópu. Auk þess er alltaf eitthvað til af kjósendum sem enginn skilur hvort sem er. Davíð fær væntanlega fylgi frá þeim. En samtals mun hann aldrei fara yfir 20% sem þýðir að hann verður langt frá því að ná kjöri. Hann fer mikla sneypuför.
Hver voru svo rök þessa manns þegar fjölmiðlar spurðu hvers vegna fólk ætti að kjósa hann?
Jú, hann sagðist vera svo vanur að bregðast við erfiðum aðstæðum og hann þyrði að taka ákvarðanir án þess að láta aðra hræra í sér. Auk þess sagðist hann vera hæfur til að stilla til friðar þegar á þyrfti að halda.
Hver er reynslan af viðbrögðum hans við erfiðum aðstæðum? Dæmi: Þegar Hæstiréttur kvað upp svokallaðan öryrkjadóm í forsætisráðherratíð Davíðs, þá ærðist hann, hafði í hótunum við Hæstarétt og setti vin sinn “háyfirdómara” til að reyna að gera lítið úr dómsniðurstöðunni. Hann misreiknaði sig hrikalega þ
