Nú er mjög um það rætt manna á meðal hver verði næsti forseti Íslands og meðal stjórnmálamanna munu vera hafnir klíkufundir um þetta. Íslendingar hafa ákveðið að Forseti Íslands skuli vera mótvægi við ráðherra og við ríkisstjórnir. Íslandingar eru farnir að trúa þeirri sjálfsblekkingu að Forseti Íslands sé öryggisventill þeirra í átökum við öll ill öfl utanlands og í íslenskum stjórnmálum og glímum við ráðherra og ríkisstjórnir. Þeir munu því líkast til senda Ólafi Ragnari Grímssyni bænaskjal og grátbiðja hann um að sitja áfram. Hann er einhver mesti refur íslenskrar stjórnmálasögu og lifir allt af. Innnan tíðar fer Ólafur Ragnar Grímsson að setja ofan í við stöku ráðherra og við ríkisstjórn Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar og verður það til marks um að hann ætli fram árið 2016. En nú hefur gatan verið gengin á enda. Tími Ólafs er liðinn.
Ég rifja þetta upp á jafndægri á vori enda er rúmt ár í að þessu kjörtímabili Forseta Ísland ljúki. Ég ætti að vera handviss um að einhverjum pólitíkusi verði þröngvað upp á þjóðina. Og að virðing forsetaembættisins setji stórlega niður því ekki er þar botninum náð þrátt fyrir eljusemi Ólafs Ragnars Grímssonar í þá veru að farga embætti Forseta Íslands. Hinn fyrsta ágúst árið 2016 getur verið svo komið að Íslendingar einum rómi taki undir þau orð „að aldrei var því um Álftanes spáð að ættjörðin frelsaðist þar“. Ég er þó efins um að það lukkist að troða einhverjum pólitíkusi upp á þjóðina.
Í stórum dráttum má skipta forsetakandídötum í tvo aðalflokka - pólitíkusa og menn sem lítil eða engin afskipti hafa haft af stjórnmálum. Fjöldi manna hefur borið á góma sem líkleg forsetaefni og ekki er að efa að þeir Íslendingar skipta tugum sem láta sér detta í hug að þeir muni hljóta hnossið.Stungið hefur verið upp fjöldamörgum forsetaefnum. Þessir kandídatar standa upp úr sem líklegastir til að hreppa hnossið.
Fyrstur er sá sem þar er fyrir. Ekki má gleyma því að Ólafur Ragnar Grímsson hefur um sig harðsnúna klíku sem trúir á hann í blindni sem ofurmenni. Hann kann vel að meta mannaforráð og þessa heims gæði og er þetta ekki sagt honum til lasts. Ólafur Ragnar Grímsson er týpa sem oftast hefur verið vinsæl af Íslendingum. Ólafur Ragnar er hressilegur í fasi og vörpulegur á velli. Þessi kjöftugi vindhani og hranalegi dóni og hreyfi montrass minnir Íslendinga á stórbónda hetjusagna sem þeir allir dá í laumi en er ekki kotungur og bjálfi eins og Bjartur í Sumarhúsum. Ólafur Ragnar er ekki vinsæll maður og sterk öfl verða á móti honum. Hann hefur ýmsa illa skapbresti sem manneskja og refskap sem stjórnmálamaður en hann hefur marga kosti sem Forseti Íslands ef hann gæti hætt öllu pólitísku brölti. En landsmenn hafa fengið nóg af Ólafi Ragnari. Nýr forseti tekur við á Bessastöðum eftir 16 mánuði.
Mér líst vel á mörg þeirra forsetaefna sem nefnd hafa verið. Því skyldu landsmenn ekki nýta sér víðtæka reynslu manna á borð við Halldór Ásgrímsson, fyrrverandi forsætisráðherra, séra Hjálmar Jónsson eða Jón Sigurðsson sem er nýr forseti Hins íslenska bókmenntafélags? Áhugi á þeim konum sem mest hafa verið nefndar dvínar nú hratt. Þar er átt við Björk Guðmundsdóttur, Guðrúnu Nordal og Rögnu Árnadóttur. Þær eiga ekkert erindi. En hví ekki að staldra við dáða listamenn á borð við Tinnu Gunnlaugsdóttur eða Kristinn Sigmundsson óperusöngvara? En sá maður sem mest hefur verið nefndur upp á síðkastið, og á að mínu mati lang mesta erindið á Bessastaði, er Stefán Eiríksson lögfræðingur og fyrrverandi
lögreglustjóri Reykjavíkur. Hann þyrfti ekki langan tíma til að koma embættinu að nýju á eðlilegan stað. Hann myndi af lagni og yfirvegun vinda ofan af því sem úrskeiðis hefur farið. Stefán hefur til að bera gáfur, hæfni og velvilja. Hann er laus við hroka og sjálfsupphafningu sem er farin að valda miklum skaða á æðstu stöðum. Stefán Eiríksson vinnur orrustuna um Bessastaði.
