„Mig langar að segja ykkur smá sögu, ótrúlega sögu en hún sannar hvað heimurinn er lítill. Ég er með gæsahúð og svei mér þá ef mér vöknar ekki örlítið um augu.“ Þetta sagði Arnbjörg Hlíf Valsdóttir leikkona í stuttum pistli sem DV gerði sér mat úr fyrir þremur árum. Skrif Arnbjargar hafa farið aftur á flug nú um helgina, ekki að ástæðulausu enda um hjartnæma sögu að ræða. Arnbjörg deildi sjálf skrifunum þar sem hún sagði: „Var að rifja þetta upp! Lífsins tilviljanir. Tileinkað pabba.“ Saga Arnbjargar er tímalaus og við gefum henni orðið:
Arnbjörg var á þessum tíma leiðsögumaður og var með hóp í norðurljósaferð. Rútan stoppaði í Borgarnesi svo ferðamennirnir gæti fengið sér í gogginn. Arnbjörg nam staðar fyrir framan stórt kort af Íslandi og útskýrði fyrir hópnum hvar þau væri stödd á þessari stundu á landinu. Þá benti ein kona á Grímsey og sagði Arnbjörgu frá því að fyrir 29 árum tók hún þá ákvörðun að yfirgefa heimalandið, fara frá öllu og f til Grímseyjar að vinna í fiskverkun. Konan var um fimmtugt, hlý og falleg og ræddu þær um Grímsey og Akureyri, að sögn Arnbjargar.
„Hún segir mér síðan með mikilli hlýju að yfirmaður fyrirtækisins sem hún vann fyrir hafi keyrt til Keflavíkur til að sækja hana og vinkonu hennar á flugvöllinn, keyrt með þær norður ásamt ungri dóttur hans, boðið þeim heim í mat til fjölskyldunnar og svo komið þeim upp í flugvél sem kom þeim út í Grímsey.“
Þegar Arnbjörg spurði nánar út í yfirmanninn, hvort hún mundi nafn hans svaraði hún neitandi en vissi að hann hafði starfað fyrir KEA. Arnbjörg segir:
„Eitthvað fór að klingja bjöllum hjá mér því pabbi átti það til að taka mig með suður þegar hann fór að sækja fólk til Keflavíkur. Ég sagði henni að þetta væri ótrúleg tilviljun því pabbi hefði verið kaupfélagsstjóri KEA og við áttum engin orð. Ég var að hugsa um 70 manns að auki svo ég hélt áfram að vinna, en þegar ég kom aftur í rútuna spurði hún mig hvort ég væri með mynd af pabba. Ég sagðist athuga málið og áfram hélt ferðin.“
Eftir norðurljósferðina var haldið aftur til höfuðborgarinnar. Arnbjörg fann loks mynd af föður sínum í símanum. Hún sýndi konunni myndina og þá kom mögnuð tilviljun í ljós.
„Já, þetta er hann,“ sagði konan og byrjaði að tárast og dóttir hennar líka. Konan faðmaði Arnbjörgu þéttingsfast að sér. Þegar upp á hótel var komið var konan síðustu út. Arnbjörg segir að lokum:
„Hún rétti mér miða með nafninu sínu, við föðmuðumst og hlógum og áttuðum okkur á að ég var litla stelpan sem hafði tekið á móti henni í Keflavík með pabba fyrir 29 árum síðan. Ég hlakka til að vita meira og sofna með bros á vör. Er ekki heimurinn fallegur?“
