Það þýðir ekkert að reyna að halda því fram að sú ákvörðun Ólafs Ragnars Grímssonar að bjóða sig aftur fram til embættis forseta breyti engu. Hún breytir öllu. Þar til í dag hafði einungis einn frambjóðandi með raunhæfa möguleika á að ná kjöri og gegna embættinu lýst yfir framboði. Þar til í dag var Andri Snær Magnason sigurstranglegasti frambjóðandinn.
Þegar Ólafur Ragnar er kominn fram er hann ekki aðeins sigurstranglegastur heldur lang sigurstranglegastur. Þar til í dag var beðið með eftirvæntingu eftir ákvörðun Guðna Th. Jóhannessonar um framboð. Nú verður að telja harla ólíklegt að Guðni stígi fram. Raunar verður að teljast ólíklegt að fleiri „alvöru“ frambjóðendur komi fram eftir að sitjandi forseti, sem nýtur virðingar og stuðnings meirihluta þjóðarinnar, hefur lýst yfir framboði.
Sitjandi forseti er þó ekkert óskeikull. Nú mun fólk velta fyrir sér hvort ætlun hans hafi ávallt verið að hætta við að hætta. Þetta er í annað skiptið sem hann hættir við að hætta. Þá lýsti hann því yfir á blaðamannafundinum í dag að hann sæi Má Guðmundsson, seðlabankastjóra, fyrir sér sem forsætisráðherra í utanþingsstjórn komi til þess að skipa þurfi slíka stjórn, sem Ólafi Ragnari þykir ekki ólíklegt miðað við stjórnmálaástandið og skoðanakannanir um fylgi flokka.
Það mun varla auka vinsældir forsetans eða kjörþokka að hann skuli hóta þjóðinni með Má Guðmundssyni, sem heldur uppi hæstu vöxtum á byggðu bóli og rekur þá stefnu að vaxtatækinu skuli beita til að gera upptæka hverja einustu krónu sem almenningur í landinu knýr fram í kjarabætur í samningum við vinnuveitendur á sama tíma og hann hefur sjálfur staðið í málaferlum við vinnuveitanda sinn til að heimta milljónafjöld í launahækkanir.
Ólíklegt er að jafnvel þessi hótun forsetans um Má sem forsætisráðherra dugi til að draga verulega úr sigurlíkum hans en máski verður hún til þess að hvetja þingmenn til dáða við að koma saman þinglegri stjórn eftir kosningar í haust. Hinn kosturinn er einfaldlega hrollvekjandi.
