Sjálfstæðisflokkurinn eignaðist nýja yfirstjórn um helgina. Formaður var endurkjörinn en nýjir koma í sæti varaformanns og ritara. Eftir breytinguna er ljóst að forysta flokksins er eins langt frá almenningi í landinu og hugsast getur. Hvað sem um þau tvö sem hurfu á braut má segja, þá eru þau upprunnin úr alþýðustétt þjóðarinnar á sama tíma og núverandi yfirstjórn flokksins er öll afsprengi íslenskrar elítu.
Hanna Birna Kristjánsdóttir, sem lét af varaformennsku, er komin af almúgafólki í Hafnarfirði og hefur unnið sig upp í flokknum af dugnaði og harðfylgi. Sama má segja um Guðlaug Þór Þórðarson, fyrrverandi ritara. Hann er ættaður frá Borgarnesi, komin af iðnaðarmönnum og verkafólki og hefur þurft að berjast fyrir sínu allt frá unglingsárum. Þau eru bæði dæmigert duglegt millistéttarfólk sem hefur náð því sem þau hafa náð í stjórnmálum með baráttu, metnaði og eigin verðleikum. Sama má segja um ýmsa aðra forystumenn Sjálfstæðisflokksins á undanförnum árum og áratugum. Þeir sem hafa verið mest áberandi, Davíð, Þorsteinn og Friðrik Sophusson, eru komnir af millistéttarfólki, þurftu að berjast áfram af eigin rammleik og gengu ekki að neinu vísu þegar þeir ákváðu að klífa metorðastigann í flokknum. Þeir komust allir á toppinn vegna óumdeildra verðleika.
Núverandi þriggja manna forysta er komin úr “efsta lagi” þjóðfélagsins sem deilir ekki kjörum með almenningi og mun ekki eiga mikla samleið með þjóðinni hér eftir frekar en hingað til.
Bjarni Benediktsson formaður er af einni auðugustu fjölskyldu landsins og hefur alltaf fengið allt upp í hendurnar. Eins og það var orðað við mig: “Hann er Silfurskeiðungur úr Garðabæ sem hefur ekið hraðferð gegnum lífið á Range Rover eða Benz á sama tíma og almenningur fer um á Skoda eða í strætó.” Hann er ekki líklegur til að geta sett sig inn í erfiðar aðstæður þorra kjósenda í landinu sem berst fyrir því að ná endum saman í hverjum mánuði og á í mesta basli með að eignast íbúð eða borga húsaleigu.
Nýkjörinn varaformaður að nýju, Ólöf Nordal, er dóttir Jóhannesar Nordal sem var valdamesti maður landsins í síðari hluta síðustu aldar. Ríkisstjórnir komu og fóru en alltaf var Jóhannes æðsti yfirmaður Seðlabankans, formaður Landsvikrjunar og formaður Viðræðunefndar um orkufrekan iðnað. Hann réði ekki bara Seðlabankanum og efnahagslífinu heldur einnig öllu sem máli skipti varðandi orkumál í landinu og við hverja væri samið um nýtingu orkunnar sem fór til stóriðju. Sigurður Nordal, afi Ólafar, var mesti valdamaður íslenskrar menningar frá því snemma á síðustu öld og fram yfir miðja öld. Skáld og rithöfundar náðu ekki í gegn á þeim tíma nema með blessun Sigurðar sem var m.a. rektor Háskóla Íslands um árabil. Ólöf er með öðrum orðum komin af mikilli valdaætt og er vön valdi og valdhroka í sinni fjölskyldu. Hún er eins fjarri því að vera alþýðumanneskja og unnt er á Íslandi. Auk þess er hún gift stórforstjóra í alþjóðlegum áliðnaði sem ber mikið út býtum.
Áslaug Arna Sigurbjörnsdóttir, sem óvænt var kjörin ritari flokksins, er dóttir Sigurbjörns Magnússonar lögfræðings sem gegnir formennsku í Árvakri hf., útgáfufélagi Morgunblaðsins, í umboði Guðbjargar Matthíasdóttur eiganda Ísfélags Vestmannaeyja. Sigurbjörn hefur lífsviðurværi sitt einkum af hagsmunagæslu fyrir útgerðina í Eyjum sem á orðið fjölda fyrirtækja í öðrum atvinnugreinum. Má þar nefna auk Morgunblaðsins, Íslensk-Ameríska, Mylluna, Ora, Frón, Prentsmiðjuna Odda, Plastprent og Kassagerðina svo eitthvað sé nefnt. Þá kom nýlega fram í fjölmiðlum að Guðbjörg væri meðal þeirra sem vilja nú kaupa Arion banka. Nýji ritarinn er því nátengdur sægreifum sem eru nú eina mest áberandi í hópi flokkseigenda Sjálfstæðisflokksins.
Þegar litið er á bakgrunn nýrrar forystu Sjálfstæðisflokksins bendir flest til þess að flokkurinn eigi nú minni samleið með almenningi í landinu en nokkru sinni fyrr. Skoðanakannanir sýna að fylgi hans er einungis 21,7% en ekki er lengra síðan er árið 2007 að hann náði 37% fylgi í þingkosningum.
Ég ætla að leyfa mér að spá því að fylgið eigi einungis eftir að minnka á næstu vikum og mánuðum þegar kjósendur átta sig á því að flokknum stýrir fólk sem er fjarri kjósendum og á enga samleið með almenningi í landinu. Ný forysta er afsprengi íslenskrar elítu.
