Við erum öll spurð og spyrjum þau sem yngri eru hvað þau geta hugsað sér „að verða í framtíðinni – þegar þau eru orðin stór“.
Svörin eru einlæg og draumkennd þegar spurningunni er svarað í fyrsta sinn. Ef ég man rétt þá ætlaði ég að vera söngkona, ég myndi þó ekki gera lifandi sálu það í dag að fara að söngla fyrir aðra, hvað þá gegn greiðslu.
Svörin þroskast og verða oftast raunhæfari með tímanum. Ég get þó með fullri vissu sagt að svarið mitt við þessari spurningu var ekki að verða stjórnmálamaður. Þó neita ég ekki að einhvern tíma var svar mitt að ég ætlaði mér að verða forseti. Líklega hefur Frú Vigdís haft þessi áhrif á mig!
Ég er ekki enn orðinn forseti og alls ekki söngkona. Hinsvegar hef ég stundað nám við stjórnmálafræðideild Háskóla Íslands síðastliðinn 2 ár. Á þessum árum hefur sýn mín á stjórnmál breyst umtalsvert, og til hins betra.
Það sem ég hef lært og það sem mun koma mér að mestum notum í framtíðinni er að geta komið með málefnalega gagnrýni á ákvarðanir stjórnvalda og ráðamanna, alveg sama hvort þeir tilheyri mínum flokki eða ekki.
Um mikilvægustu málin á að vera að mínu mati þverpólitísk samstaða. Það á ekki að vera pólitískur ágreiningur um hvort að ég hér séu vel reknar grunnstoðir eða ekki. Ef flokkurinn þinn setur einstaklinginn, þig, ekki í fyrsta sæti, þá mun ríkið ekki gera það. Að mínu mati er að verða mikil tenging þar á milli.
Þeir kennarar sem ég hef lært mest af eru þeir sem geta tekið undir með fleiri en einum íslenskum stjórnmálaflokki. Fólk sem er óhrætt við að standa upp og ganga til liðs við nýjan flokk þegar hugsjónir þeir og flokksins ná ekki lengur saman.
Fátt finnst mér betra en nákvæmlega þetta, að efast um heilindin sem stjórnmálaflotkkar bjóða okkur hverju sinni
Spuningin er því:, hvort ætlar þú að vera samkvæmur sjálfum þér eða flokknum þínum?
Ég fyrir mitt leyti mun alltaf velja sjálfa mig.
