Skírnir lýsir sorgar­sögu vin­konu sinnar: „Lífið var orðið henni erfitt, og fjár­hagurinn bág­borinn"

„Mig langar til að segja ykkur litla sögu af henni Duggu Lísu, ör­yrkja á sjö­tugs­aldri sem í töluðum orðum lepur hafra­súpu úr skel, í boði vel­ferðar­sam­fé­lagsins.“

Svona hefst pistill sem Skírnir Garðars­son sóknar­prestur skrifar í Morgun­blaðið.

„Korn­ung gekk hún í öll verk í sveitinni sinni, og lærði að vera heiðar­leg og kurteis. Sú kunn­átta reyndist henni því skamm­vinnur vermir í ólgu­sjó,“ skrifar Skírnir og segir frá því þegar hún varð at­vinnu­laus eftir ára­langan feril hjá fyrir­tæki þegar mann­auðs­stjóri varð ráðinn og hóf „hag­ræðingar­ferli“ sem bitnaði aðal­lega á þeim dug­legu.

„Dugga Lísa hafði álpast til að verða trúnaðar­maður starfs­fólksins nefni­lega og hún hafði kvartað undan á­reiti yfir­manns síns. Mann­auðs­stjórinn hafði ráðið sál­fræði­stofu í að sýkna yfir­manninn, og sál­fræðingurinn hafði notað tæki­færið til að skrifa skýrslu, sem Dugga Lísa fékk aldrei að sjá, en þar kom fram að hún hefði valdið núningi á vinnu­staðnum.“

Skírnir skrifar að Dugga hefði sótt um annars staðar en ekki fengið vinnu, þrátt fyrir góða menntun. Hún kærði á­kvörðunina og vann málið, en hún fékk samt ekki starfið. Hún fékk sa­gó­grjóna­poka og kaktus­plöntu í sára­bætur.

„Dugga Lísa var orðinn þreytt á þessu, lífið var orðið henni erfitt og fjár­hagurinn bág­borinn. Hrunið hafði tekið sinn toll og vefjagigtin hafði versnað. Hún fékk loks vinnu við skúringar og kynntist út­lensku starfs­fólki sem kenndi henni ýmis trix til að ná endum saman, líf á lágum launum blasti við.“

Skírnir skrifar að þetta líf hafi að lokum leitt Duggu í ör­orku­mat. Í dag sé hún ör­yrki og van­sæl sál sem á mörg þjáningar­syst­kini.

„Dugga Lísa er enn dug­leg og heiðar­leg kona, hvernig stendur þá á því að hún í töluðum orðum þarf að elda sér hafra­súpu, í boði vel­ferðar­sam­fé­lagsins, sem hún sjálf tók þátt í að byggja upp? Þetta er spurning dagsins.“