„Á sama tíma og alþýða manna á Íslandi borgar skatta sína og skyldur án þess að barma sér neitt sérstaklega yfir þeim álögum, kveinkar sér ríkasti partur þjóðarinnar yfir því að þurfa að punga út aðgangseyri að auðlindum landsins,“ skrifar Sigmundur Ernir Rúnarsson í leiðara helgarblaðs Fréttablaðsins.
Hann segir leigjendur á Íslandi ekki gera sér neinar vonir um annað en að gjalda fyrir húsaskjólið á markaðslegum forsendum, „enda láta þeir sig ekki einu sinni dreyma um að leigusalar gefi þeim einhvern góðfúslegan afslátt af gæðunum,“ skrifar Sigmundur Ernir. Þó sé annað uppi á teningnum í samskiptum ríkis og ríkasta fólksins á Íslandi. Það eigi við á hafi og það eigi við í fjörðum.
„Samanlagður hagnaður helstu og umsvifamestu útgerðarfyrirtækja Íslands á síðasta ári nam 63 milljörðum króna. Hann stafar ekki síst af því að útgerðin hefur einkarétt á auðlindinni í sjónum án þess að greiða markaðsvirði fyrir fríðindin. Ríkisvaldið niðurgreiðir aðganginn að auðæfunum – og lætur sig hafa það að hjálpa engum einum hópi landsmanna meira og betur en þeim efnuðustu og útvöldustu,“ skrifar Sigmundur Ernir.
„Þetta er íslenska aðferðin. Hjálpum þeim helst sem hafa það best.“
Sigmundur segir að ef farið væri að ráðum þjóða á borð við Noreg, sem kunni hvað best að umgangast auðæfi sín, „myndi eðlilegur auðlindaskattur af þessum ævintýralega gróða íslenskra útgerðarmanna nema um 24 milljörðum króna, eða sem nemur 40 prósentum af hagnaði eftir skatta. Í því ágæta landi, þar sem leigjendur auðlindanna, vel að merkja, kvarta ekki undan skattlagningunni, er andlaginu varið jafnt á milli ríkis og sveitarfélaga, tólf milljörðum í hvorn sjóð, og munar um minna, ekki síst fyrir bæjarpyngjurnar, hringinn í kringum landið,“ skrifar Sigmundur Ernir.
Þá hafi veiðigjöldin á Íslandi fyrir síðasta ár ekki náð fimm milljörðum fyrir allt hið opinbera apparat.
„Það nægir ekki einu sinni til að halda úti eftirliti með greininni.“
Þá sé ríkisvaldið á sömu vegferð hvað sjókvíaeldið varðar.
„Þar, eins og á hafi úti, er Ísland ókeypis. Svo til óheftur aðgangur að þeim náttúrugersemum sem íslenskir firðir eru, þykir svo sjálfsagður, að mengunin sem af eldinu hlýst, er algert aukaatriði. Norska leiðin er að láta þessi fyrirtæki, sem stunda fiskeldi í fjörðum landsins, greiða 40 prósenta skatt af hreinum hagnaði. Og þar sé aðgangseyririnn kominn. En á Íslandi er náttúran ókeypis,“ skrifar Sigmundur Ernir.
